Well, after I finally (and bitterly) got my White Mage to 75, I was free for awhile. Um, or I should say, I force everyone to set me free, yeah. I was feeling heavily depressed, could feel satisfied with nothing and got upset at every little thing. So I decided to get wild and kick some asses. My brother - Brunestud, and my best friend - Lusian, were nice enough to glue their eyes open very late at night and party with my against Magmatic Eruca.
หลังจากที่ตะเกียกตะกาย เข็นไวท์เมจไปเลเวล 75 ได้อย่างยากลำบากและขมขื่น เราก็มีอิสระอยู่พักหนึ่ง เอ หรือจะบอกว่าเป็นอิสระที่ได้มาจากการขู่เข็ญคนรอบข้างดีว้า? ฮ่า ๆ ๆ คือแบบว่าตอนนั้นเก็บกดมาก ๆ อารมณ์ไม่ดี หงุดหงิด อะไร ๆ ก็ไม่ได้ดั่งใจ แล้วมีอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ขวางหูขวางตาไปหมด ประมาณว่าอารมณ์เสียแล้วขี้พาลก็ว่าได้ ก็เลยอยากเตะ อยากกระทืบ อยากทำอะไรก็ได้ที่มันถึก ๆ ถ่อย ๆ ก็เลยไปแง้ว ๆ ๆ ๆ กับน้อง ทำให้น้องผู้แสนน่ารักและ Lusi ผู้แสนดี ยินยอมมาปาร์ตี้กับเราที่ Mount Zhayolm ด้วยการ Sync ไปที่เลเวลของ Lusi (RDM 66 ไม่ก็ 67) แล้วก็สู้กับหนอนไฟประลัยกัลป์
Although Brune always roared “My face!!!” when it spat fire at his Mithra NIN, we enjoyed it a lot.
Other people were great. We had a THF who was extremely friendly and lively, and was a great puller. We had DNC who talked only little but did great in PT. We had a humourous DRG with a delicious-looking Wyvern (when grilled.)
อนึ่ง แม้ว่า Brune จะชอบตะโกนแหกปากว่า “หน้ากู!!!!” ตอนที่โดนหนอนเอาไฟเผา แต่เราก็สนุกสนานกันดี
คนอื่น ๆ ในปาร์ตี้ก็ยอดเยี่ยม เรามีโจรที่ SaTa เก่ง (แต่ซวยไปหน่อย ถ้าไม่โดนหนอนจับเผาพร้อม Brune ก็มักจะกด SA หรือ WS แล้วหนอนแม่ง Cocoon พอดีทุกที กร๊ากกกกซ์) พูลเก่ง และพูดเก่ง เฮฮาดีมาก หนุกหนาน ๆ ๆ เรามีด๊านซ่า~ ที่พูดน้อยแต่ตั้งใจเล่นในตี้มาก (และเล่นดีด้วย) เรามีดรากูนที่มีอารมณ์ขัน และเลี้ยงไวเวิร์นที่ดูน่ากิ๊นน่ากิน (โดยเฉพาะเวลาโดนย่าง 555)
For me, in that party as a Monk, it was a feeling of true freedom. I could just unleash my power and kick away to my heart’s content. I didn’t have to watch for people’s HP. I didn’t have to debuff the enemy. I didn’t have to worry about my own MP, either.
สำหรับเรานะ ปาร์ตี้นี้ให้อิสรภาพเราอย่างแท้จริง เรารู้สึกว่าได้ปลดปล่อยอ่ะ อารมณ์ประมาณตัวอะไรโดนจับขังในกรงแคบ ๆ มานาน แล้วก็ได้ออกไปวิ่งข้างนอกเงี้ย… วู้ววว กูอยากเถื่อนแค่ไหนก็เถื่อน กูอยากแตะแรง ๆ ก็เตะ กูอยาก Howling Fist ให้หนอนหันมาเผาตูด เอ๊ย เผาหน้า กูก็ทำ~ มันส์สะเด็ดมาก ๆ สะใจสุด ๆ แล้วอีกอย่างเราไม่ต้องคอย Cure เพื่อน ไม่ต้องร่ายอะไรใส่ศัตรู และที่สำคัญคือ ไม่ต้องเครียดหรือกังวลเรื่อง MP ด้วย
คงเพราะ Sync ลงมาเลเวลกำลังเหมาะ และสมาชิกก็ IIsJIIsJ ทั้งนั้น เลยฆ่าไวมาก exp พุ่งกระฉูดพะย่ะค่ะ แล้วมันฆ่าไวกันถึงขนาดซ่าออกไปยืนบ้าท้านรกอยู่กลางลานได้ด้วยอ่ะ ไม่ต้องกลัว aggro หรือ add เลย เพราะในลานมันโล่งเตียนไปหมด ฆ่าซะโกร๋น…
We Level Sync to Lusian’s level, I think. He was like 66 or 67. The EXP was great and we killed so fast. We could even come out and engage in the open because usually there was no other Eruca around.
Later on, the DNC had to leave, and she called someone for a replace. I also had to leave because it was almost 5 A.M. Ikatomi called his RNG friend to replace me, but the RNG arrived before the other, so our cute DNC took the chance to leave. We got some more EXP and I was like 4000 tnl, then the last replacement arrived. So I left and crawled into my bed, feeling somewhat contented.
หลังจากนั้น DNC ก็บอกว่าเดี๋ยวต้องไปแล้ว จะหาคนมาแทนให้ ส่วนเราก็ต้องไปนอนเพราะเหนื่อย เพลีย นอนไม่พอ แล้วยังถ่างตาเล่นเกมดึก ๆ ดื่น ๆ อีก บัดนั้นก็เกือบตี 5 แล้วอ่ะ…. Ikatomi ที่เป็นโจรเลยบอกว่า จะเอาเพื่อนที่เป็นเรนเจอร์มาให้ (เออ ตานี่เรียกเราว่า Thunder Cat กร๊าก ๆ ๆ ๆ XD) แต่ทีนี้เรนเจอร์ดันมาถึงก่อน ก็พอดี DNC อยากรีบไปเลยฉวยโอกาสไป…. เราก็ตี้กันต่อ จนในที่สุดเราเหลือประมาณ 4000 exp จะเลเวลอัพมั้ง คนมาแทนเราก็มาพอดี เราอ่ะง่วงมากจะสลบแล้ว เลยรีบออก แล้วไปนอน คลานขึ้นเตียงเลยอ่ะสภาพง่วงสุด ๆ…. แต่ก็มีความสุขนะ พอใจอย่างแรง
แม้ว่าจะไม่ได้เลเวลอัพก็เถอะ แต่อย่างน้อยเราก็ได้เล่นในสิ่งที่เรารักและอยากเล่น เอ่อ ไม่ใช่ว่าเราไม่ชอบเล่นไวท์เมจหรอกนะ มันก็สนุกดี และมันทำประโยชน์ได้มากดีด้วย เพียงแต่ว่าไวท์เมจมันไม่ใช่ที่หนึ่งในใจเราอ่ะ ยังไง ๆ เราก็รักมองค์มากกว่าอยู่ดี นั่นแหละ…. เราก็เลยไปนอนตายอย่างตาหลับ กร๊าก
Well, though I didn’t get a ding, I still got to play something I love most. It’s not that I hate being White Mage. It’s just that I love my Monk more. ANyway, I was happy.
Entries (RSS)