Aleczan & Shinmai : FFXI Diary

บ่นเรื่องคอมพังไปหลายหน้าละ มาพูดเรื่องดี ๆ กันบ้าง เครื่องใหม่ถึงจะใช้ยาก จอใหม่ถึงจะดูแปลก แต่ก็มีข้อดีนะ คือภาพสวยมาก ดูดีมีชาติตระกูล กด screenshot แล้วภาพไม่กระจอกก๊อกแก๊กเหมือนสมัยเราใช้เครื่อง PC เครื่องเก่า และเวลาเป็นฝ่ายดูภาพ ก็เห็นว่าสีสวยสดใสตระการตากว่าเครื่อง Laptop (ก็อันนั้นเป็นจอ LCD)

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ HDD เก่ายังไม่กลับมาเลยไม่ค่อยมีภาพ Screenshot เก่า ๆ ที่ถ่ายจากใน Notebook เลยไม่สามารถเอามาเทียบได้ว่า หน้าจอใหม่นี้จะมองเห็นภาพเก่าเป็นยังไง ก็เลยเอาแค่ภาพใหม่ ที่เพิ่งใช้เครื่องนี้ถ่ายออกมาเนี่ย มาอวดไปพลาง ๆ ก่อน

(คลิกได้ เพื่อดูภาพใหญ่ — แต่ก็แค่ 512*382 -_-;;)

รูปแรกนี้เปิดเข้าเกมสด ๆ ก็ถ่ายไว้เลย ยังไม่ได้ Config ใด ๆ ทั้งสิ้น Resolution คง 800*600 ล่ะนะ แล้ว BG Resolution ก็รู้สึกว่าจะเป็น 512 และตอนนั้นยังไม่ได้โหลด FRAPS มาลง ก็เลยมีแต่ POL Screenshot เล็กจิ๋วภาพเดียว

ส่วนนี่เป็นภาพตอนหลัง ที่เปลี่ยน Resolution เป็น 1280 แล้ว ส่วน BG เป็น 1024 ดูตัวหนังสือ Copyright ดิ เล็กนิดเดียว ก๊าก…. จริง ๆ เราออกจะชอบไอ้ตัวหนังสือบรรทัดนั้นนะ อยากให้มันมีทุกภาพเลย ใหญ่แบบภาพแรกได้ก็ยิ่งแจ๋ว อ่านง่าย! คือรู้สึกว่ามีแล้วมันคลาสสิคดี ถ้าไม่มีเหมือนมันขาดอะไรไป…

นี่ก็ POL Screenshot เช่นกัน ท้องฟ้าอัลซาบีสวยเนอะ ชอบมาก แต่ใช้ POL Screenshot แล้วรู้สึกว่าท้องฟ้าอัลซาบีจะทึม ๆ ไปหน่อย ดูเปล่า ๆ อาจจะไม่รู้สึกอะไร แต่ถ้าเทียบกับภาพจากโปรแกรม FRAPS จะเห็นได้ชัดเลย

ข้างล่างคือภาพที่ถ่ายด้วย FRAPS เป็น shot เดียวกัน สีท้องฟ้าจะสดกว่า สวยกว่า แต่สงสัย FRAPS มันไว…. ตั้งแต่มาเล่นด้วยเครื่องนี้นะ FRAPS มักจะถ่ายรูปก่อน ตอนที่ตัวหนังสือ Copyright ยังไม่ขึ้นบนหน้าจอ…. แง้! จะเอา!!!

(คลิกได้ เพื่อดูภาพใหญ่ 800*600)

จะเทียบภาพระหว่าง POL กับ FRAPS ให้ดูอีกสัก 2 ภาพละกันเน้อ…

Dark Weather ใน Beaucedine Glacier เจอตอนไปแคมป์ Nue พอดีวิ่งผ่านดอกไม้เลยถ่ายรูปซะทีนึง ฮ่า ๆ ๆ แต่ในขณะเดียวกัน FRAPS กลับจับภาพไวกว่าเล็กน้อย… เห็นได้ชัดมากจากท่าวิ่งภาพนี้สีม่วงของฟ้าจากรูป FRAPS มันจับใจกว่า ชอบ…. รู้สึกว่า ภาพจาก FRAPS จะใกล้เคียงที่ตาเห็นตอนเล่นเกมมากกว่าภาพจาก POL น่ะ เพราะ POL ถ่ายออกมามักจะมืดกว่าที่ตัวเองเห็นบนหน้าจอขณะนั้น ๆ ทุกที

แต่ภาพคู่ต่อไป เรากลับชอบสีใน POL มากกว่า เพราะรู้สึกว่ามันนุ่ม เป็นธรรมชาติดี

เทียบกับภาพจาก FRAPS แล้วรู้สึกว่าของ FRAPS จ้าเกินไป แสบตา แสงไม่นุ่ม

ต่อไปเอาแต่ภาพของ FRAPS ล้วน ๆ มาลงดีกว่า แต่ต้องบีบให้ขนาดพอดีกับพื้นที่ Blog อ่ะ… ภาพใหญ่ถ้าอยากดูก็คลิกได้เลยจ้ะ

เป็นโรคจิต ชอบต้นไม้ตายซาก รู้สึกว่ามันคลาสสิคดี…

ไปรังแกไก่ไดโนเสาร์เล่น เอ๊ย ไม่เล่นดิ…. ไปรอฆ่า Deadly Dodo อ่ะ จะเอา skin ไปทำเควสต์ Brown Belt

ชอบท้องฟ้าสีนี้ ตอนพระอาทิตย์กำลังตก สวยดี

บังเอิญเห็นไม่มีคน แล้วฟ้าสวยดี เลยถ่ายรูปซะ

ทีงี้ล่ะถ่ายโลโก้ Copyright ติด….

บาสตอคตรงนี้หามุมถ่ายสวย ๆ ยาก เพราะไม่มีที่สูงที่เห็นวิวใกล้ ๆ ชัด ๆ เลย ติดราวไม้หมด… เลยต้องยืนหัวโด่ถ่ายให้ติดตัวเองด้วย แง่ง

หมดละ ไว้ว่าง ๆ มาโชว์อีก ^^

วันนี้เกือบซวย….

ตื่นมาคอมเครื่องใหม่นี้เปิดไม่ติด!!!

คือเปิดสวิทช์แล้วไฟก็ขึ้น เสียงพัดลมก็ดังอ่ะนะ แต่หน้าจอมันบอก “No signal input” ไม่มีสัญญาณภาพเข้า โอ้แม่เจ้า เป็นไปได้งายยยย งายยย งายยยย!!!! พอลอง reset บ้าง กดปุ่ม power บ้าง มันก็บู๊ตเครื่องขึ้นมาใหม่ แต่ก็เที่ยวไปค้า่ง (freeze) ที่ตรงนู้นตรงนี้… แล้วบางทีพอเข้าไปถึง Windows ได้ แทนที่จะเข้าหน้าจอ login มันดันรีสตาร์ทเครื่องไปเลย

เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

มืออาถรรพ์? จับอะไรก็พัง? คอมใหม่ใช้ 2 วันก็พังแล้ว????

อ๊าก อ๊ากกกก!!

แม้จะลนแค่ไหน แต่ประสบการณ์เก่าสอนเราว่า ถ้าคิดไม่ออกก็อย่าดันทุรัง… เพราะงั้นหลังจากที่เช็คสายเชื่อมต่อระหว่างเครื่องกับจอแล้วว่าแน่นหนาแน่ ๆ และปลั๊กเสียบอยู่ดีแล้วแน่ ๆ แต่คอมยังมีอาการเหมือนเดิม เราจึงหยุด…. หยุดอยู่แค่นั้น ปิดเครื่องไว้เลย รอให้น้องชายมาดูให้ (บ่ายละแต่ไม่รู้ตื่นยัง ไม่กล้าเคาะห้อง ฮ่า)

ปรากฏว่า จากที่เมื่อวานโวยวายไว้ในห้อง IRC ว่าเครื่องไม่มี MS Word น้องชายได้แอบซุ่มไปทำการโหลด pack MS Office มาให้… อู้ว… บริการทุกระดับประทับใจ แล้วระหว่างที่เราลงไปนั่งแซ่วอยู่ที่ชั้นล่าง กินนู่นกินนี่ไปเรื่อยเปื่อย น้องชายก็เข้ามาในห้อง เปิดคอม และค้นพบสาเหตุของการที่เครื่องติด ๆ ดับ ๆ…

นั่นคือ ปลั๊กรางงี่เง่าสุดกระจอกราคาถูก ที่น้องเราเคยบ่นว่ามันไม่ดี เสียบแล้วมีไฟแลบนั่นเอง

แต่เราดันทุรังใช้ต่อ เพราะ…

เพราะ?

…. เออ เพราะโง่อ่ะ โง่

คือตอนแรกใช้เสียบแต่ปลั๊ก speaker ไง เลยไม่เดือดร้อน เพราะมันเป็นของเล็ก ๆ ใช้ไฟไม่มาก แต่ทีนี้พอเอาสายไฟของคอม และของจอ เสียบเข้าไปด้วย มันเลยมีปัญหาไฟตก (ที่ต้องใช้ปลั๊กนี้เพราะรูปลั๊กที่กำแพงมันมีไว้สำหรับปลั๊ก 2 ขา แต่ปลั๊กคอมทั้ง 3 สายของเรามันเป็นแบบ 3 ขาหมดเลย!) สรุปว่าโดนน้องทำหน้าบูดใส่แล้วสวดไปรอบหนึ่ง แล้วก็ได้ปลั๊กรางอย่างดีของน้องมาใช้ในห้องตัวเอง…

เอิก

เกือบซวยแล้วไหมล่ะ

ก็ว่า ทำไมเปิดคอมไม่ติด แง่ง…

คราวหน้าไปห้าง จะหาซื้อปลั๊กรางแบบอันละ 399 มาใช้ ฮึ่ม!

/me ปาไอ้ตัวต้นเหตุให้โดนดุลงถังขยะ

(ยังจะโทษปลั๊กอีกนะ….)

(น้องชายคงภูมิใจมาก มีพี่โง่แบบนี้)

.

(ไม่มีต่อแล้ว (นะ…หวังว่า))

Well, the new disaster almost came to me…. This new computer wouldn’t boot! Well, it DID boot, but most of the time, the monitor would say “No signal input” and sometimes though there was signal, and the monitor displayed things correctly, the image would freeze somewhere while booting Windows. And once it would reach the login screen, the computer would restarted itself.

WTF!!! Am I cursed or something? Whatever machine I touch must meet its doom?

Well, since I’ve learnt a few days ago that being too stubborn and doing redundant attempt to repair what’s beyond my knowledge would cause a bigger problem, I decided to shut it down and leave it to my brother..

When he found out (because he sought MS Office for me and came into my room to try to install it) I got scolded… *sob sob* Because the cause of the system failure was that I’ve been using cheap and sub-standard power hub!!!! The hub that my bro used to say that he saw sparks when trying to plug something in….

Yeah, my stupidity… I actually used that in my room because the speakers needed a plug with 3 holes…. While on my wall the socket only had 2 holes! And both the monitor’s plug and the CPU tower plug had 3 legs….. Plugging all these 3 things in the same sub-standard hub is a BIG mistake.

So well, my brother gave me his good-looking hub and fixed my problem.

Whew….

Fortunately this time nothing is broken…

Damn hub!!!!

(Hey, why are you blaming it on the hub…LMAO!)

(I think my brother must be very PROUD of me, heh)

ต่อไปนี้คือบันทึกที่พิมพ์เล่น ๆ แก้ว่างไว้ตั้งแต่เมื่อวาน (จันทร์ ๔ ก.พ. ๒๕๕๑)

—–

วันนี้วันจันทร์ที่ ๔ กุมภาพันธ์ เป็นวันแรกที่มีคอมพิวเตอร์ใช้หลังจากที่ฮาร์ดดิสก์ของโน้ตบุ๊คสิ้นชีพไปเมื่อวันอังคารที่แล้ว…

หลังจากที่รู้สึกเสียใจ เสียดาย และสิ้นหวัง เพราะเขา(ร้าน)ว่าข้อมูลในนั้นเอาคืนมาไม่ได้แล้ว ตอนนี้เริ่มรู้สึกว่า Come What May อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด(ล่ะวะ)

เพราะถึงเราจะสิ้นหวัง แต่ก็ไม่ได้งอมืองอเท้ายอมรับชะตากรรมอยู่เฉย ๆ เราได้พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อเอาข้อมูลกลับคืนมาแล้วนี่เนอะ…

แต่ตั้งแต่วันศุกร์เย็นเป็นต้นมา เราเกิดล้มป่วย เป็นหวัด คัดจมูก น้ำมูกไหล เป็นไข้ ปวดศีรษะ แล้วตอนนี้ก็ไอ…. สรุปว่านั่งซมนอนซมมา 3 วันแล้ว ก็เลยยังไม่ได้ติดต่อใครเลยในเรื่องเกี่ยวกับคอมนี้

ตอนนี้เราปลงแล้วล่ะ คิดว่าถ้าลองทำทุกวิถีทางแล้วมันยังไม่สำเร็จ ก็แสดงว่าเราน่ะทำได้เท่านี้ ไม่มีอะไรที่จะต้องเสียใจแล้ว เพราะมันสุดความสามารถแล้วนิ

อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด…. ควรจะรอดูผลว่าสำเร็จหรือไม่ ด้วยใจที่สงบและมั่นคงสินะ

งืม ๆ เรามาเล่าต่อกันอีกนิด…. เรื่องฮาร์ดดิสก์พักไว้ก่อน มาว่ากันเรื่องการที่ไม่มีคอมพิวเตอร์ใช้ดีกว่า

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า จริง ๆ แล้วเราต้องมีคอมพิวเตอร์ขนาดตั้งโต๊ะอีกเครื่องหนึ่งเพื่อเอาไว้ใช้ในชีวิตประจำวัน ส่วนโน้ตบุ๊คเนี่ยต้องเอาไว้ใช้เวลาเดินทางหรือเวลาต้องการใช้คอมทีเดียวสองเครื่องเท่านั้น แต่ทีนี้เนื่องจากว่าเมื่อหลายเดือนก่อน คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะของเรามันเกิดพังไป (ถ้าจำไม่ผิดนะ เมนบอร์ดเดี้ยงไปแล้วเพราะมันเก่าหลายปีแล้วอ่ะ) เราก็เลยต้องใช้ชีวิตแบบพึ่งพาเฉพาะโน้ตบุ๊คเท่านั้น ทีนี้จริง ๆ แล้วพ่อกับแม่มอบหมายให้น้องชายช่วยเรา ด้วยการไปหาซื้อคอมเครื่องใหม่มาประกอบให้เรา และติดตั้ง อืม… แต่เนื่องจากยังขาดชิ้นส่วนและซอฟท์แวร์บางอย่าง (ตอนนั้นวิสต้ายังไม่เสถียร) น้องเราก็เลยยังไม่ได้เอาคอมเครื่องใหม่มาให้เราใช้ ประกอบกับเรายืนยันว่าเราใช้โน้ตบุ๊คอยู่แบบนี้ก็มีความสุขดีแล้ว เราก็เลยใช้แต่โน้ตบุ๊คมาตลอด

ทีนี้ก่อนหน้านี้ประมาณ 2-3 อาทิตย์ คอมของน้องเราเกิดเดี้ยงขึ้นมา สาเหตุคือการ์ดจอร้อนจัดจนเสีย ก็เพราะแอร์ทนอากาศร้อนไม่ได้เลยหยุดทำงานนั่นแหละ…. น้องชายก็เลยต้องยืมเครื่องของเราไปใช้งานพลาง ๆ ก่อน เพราะฉะนั้นพอโน้ตบุ๊คของเราเสียขึ้นมาทีหลัง เราก็เลยไม่มีอะไรสำรองที่จะใช้! โฮฮฮฮฮฮฮฮ ชีวิตช่างรันทดยิ่งนัก

แต่ตอนนี้น้องเราได้การ์ดจอใหม่แล้วล่ะ เราก็เลยได้เครื่องนี้มาใช้ ซึ่งเป็นวิสต้า หน้าตาประหลาดพิกล… ไม่คุ้นมืออย่างแรง แถมยังรู้สึกว่ามันไฮเทคเกินไปจนเรารู้สึกขยาด ๆ อย่างไรก็ไม่ทราบ (ก็รู้ ๆ กันอยู่นะว่าเราน่ะมันพวกเทคโนโลยีล้าหลัง ไม่ค่อยถูกกับของอะไรที่ออกใหม่ ๆ หรือทันสมัย เปลี่ยนโปรแกรมที่ใช้ทีก็แสนจะกลุ้มใจเพราะกว่าจะทำตัวให้ชินได้ก็ใช้เวลานาน แทบจะนานจนของมันตกรุ่นไปแล้วนั่นแหละ ฮ่า ๆ) จริง ๆ เราต้องได้ใช้เครื่องนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เพราะน้องชายเอามาตั้งเด่นเป็นสง่าไว้ให้เราที่หน้าห้องตั้งแต่เช้ามืดแล้ว แต่เนื่องจากตอนตื่นมาประมาณ 9 โมงเช้า เรายังเพลีย ๆ และไม่ค่อยมีแรง บวกกับขี้เกียจ เลยไม่ได้ลากคอมเข้าห้องมา….คงลากเข้ามาแต่หน้าจอแบนเท่านั้น (เพราะมันแบนเลยไม่ค่อยหนักอ่ะ ลากเองไหว) แต่พอน้องเราออกไปข้างนอกมา ก็กลับมาแล้วเอาเจ้าตัวเครื่องเข้าไปทำอะไรกุกกัก แล้วก็เอาเข้ามาประเคนไว้ในห้องนอนของเราตอนเราลงไปหมกตัวอยู่ในผ้าห่มที่ห้องคอมชั้นล่าง

แต่ก็นะ….เราไม่สบายอ้ะ ไม่สบาย! เราไม่อยากลุกเดินเลยด้วยซ้ำ มันเพลีย แล้วก็ปวดเมื่อยเนื้อตัว หนาวกระดูกไปทั่วตัวไปหมด เพราะงั้นกับการถ่อร่างมาเปิดคอม ตั้งโน่น เซ็ทนี่ จัดโต๊ะทำงาน แล้วก็จัดการต่อวงจรหรือสายไฟอะไร ๆ ให้ใช้คอมได้เนี่ย เราก็เลยพลอยไม่มีปัญญาทำไปด้วย เพราะงั้นเมื่อวานนี้คือวันอาทิตย์ จึงเป็นวันที่เราแทบจะนอนอยู่นิ่ง ๆ ทั้งวัน (นอนนิ่ง ๆ แต่ไม่ได้หลับนะ เพราะเมื่อวันเสาร์เรานอนเยอะมากกกกกก ด้วยความอ่อนเพลียจากไข้และหวัด ผลก็คือกลางคืนนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ ไม่สบายตัวอย่างยิ่ง ก็เลยกลัวว่าถ้าวันอาทิตย์ยังนอนทั้งวันอีกจะทำให้กลางคืนนอนไม่หลับ) นอกจากนี้ยังเป็นวันที่ไข้ขึ้นมากกว่าวันอื่น ๆ ด้วย ทั้งมือและเท้าร้อนมาก เหมือนมีรังสีแผ่ออกมา ถ้าให้พูดแบบเพ้อ ๆ ล่ะก็ เหมือนจะฝึกวิชาฝ่ามือไฟประลัยกัลป์ได้ทั้ง ๆ ที่นอนอยู่แล้วล่ะ จะบอกให้

เพราะงั้น…. วันนี้จึงเป็นวันแรกที่ได้ใช้คอม แล้วก็พยายามเสียบสาย LAN เพื่อจะได้ใช้อินเตอร์เนตได้ แต่พยายามอยู่นานนับชั่วโมงก็ไม่เป็นผล เพราะแบบว่า…. เสียบสายแลนแล้วไม่มีสัญญาณอ่ะ ก็เลยสงสัยว่าสายมันจะชำรุดหรือเปล่า พอพูดแบบนี้ น้องชายเราก็แล่นออกไปซีคอน! ออกไปซีคอนเชียวนะ! เพื่อซื้ออาหารกระต่าย เอ๊ย เพื่อซื้อ Wireless Adapter มาให้เรา เราก็ดีใจสิ แกะกล่องออกมา อ่านคู่มืออย่างดี อื้มมม หน้าศองมันเขียนว่า ให้เริ่มที่การใส่ CD สำหรับอินสตอลเข้าไปในเครื่อง และทำตามขั้นตอนที่มันสั่งทุกอย่าง อย่าเสียบ adapter เข้าไปก่อนที่มันจะสั่งเด็ดขาด… แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นใบอะไรที่ใส่มาในซอง… เอ๊ะ? สำหรับผู้ใช้วินโดวส์วิสต้า? อื๋อ? อ้าว ห้ามใช้ซีดีที่ให้มา แต่ให้ดาวน์โหลดจากอินเตอร์เนตแทน..

เฮ้ย แล้วตูจะไปโหลดมาจากไสฟะ!!!!!!!!!!!!! ก็ไอ้ที่อยากจะอินสตอลเนี่ยก็คือของที่จะทำให้ตูต่อเนตได้นี่หว่า เช้ดดดดดดดดดดดดด

สรุปก็ต้องไปเคาะห้องเรียกใช้น้องชายอีกรอบ (รู้สึกว่าคอมเดี้ยงหนนี้จะก่อเรื่องเดือดร้อนให้น้องชายไม่หยุดหย่อน ช่างเป็นภาระซะจริง ๆ เฮ่อ) พอเอาใบนั่นไปให้ดู น้องชายก็บอกว่า “อือ เดี๋ยวทำให้”

เพราะงั้นตอนนี้ก็เลยมานั่งพิมพ์อะไรเล่นเย็น ๆ ใจไปก่อนเช่นนี้แล…

ว่าแต่ว่า ทำไม!!! ทำไมเครื่องนี้ไม่มี Microsoft Word ล่ะ อย่าบอกนะว่าไม่มีเวิร์ดสำหรับวิสต้าอ้ะ อ้ะ อ้ะ อ้ะ!!! ใช้ WordPad แล้วไม่ชินอย่างแรงอ่ะ ฮือออออ เจ๊เคียดดดดดดดดดด

หน้าตาของทุกอย่างในนี้ก็ประหลาด ๆ ๆ ๆ ไปหมด ขนาดโปรแกรมที่ใช้จนชิน จนชำนาญ พอมาอยู่ในเครื่องนี้หน้าจาก็ประหลาดไป… ฮือ ต้องรีบเรียนรู้และทำตัวให้คุ้นเคยโดยด่วนสิเนี่ย

(ยังมีต่อ (อีก…..เรอะ!?))

.

.

English Summary :

I tried not to think or worry too much about my HDD and the data in it… Well, we’ve tried our best. There’s nothing to regret, right?

Anyway, my bro assembled a new desktop computer for me and things are weird now. I have to adapt to the new computer, monitor, new Operation System (which is Windows Vista), new interface, new programs, and etc. Hopefully I can get used to all these soon. But our biggest problem was that this computer didn’t have connection to the internet. The LAN wire didn’t work (maybe it’s too old and is broken somewhere inside.) So my bro went out to buy a wireless adapter. We, uh… I mean my brother, finally successfully installed it (though it has minor installation problem with Vista…which is it required the driver to be downloaded from its site instead of copying from the CD….but but but the reason why I was attaching this hardware to my comp is that I DID NOT have access to the internet!!! LMAO)

—-

F.Y.I. The place I finally went to try to have my HDD recovered was Computer Union which is located on Sukhumvit Road, Bangkok.