ซึ่งไอ้เสียงแห่งความหายนะที่ว่านั่นก็คือ เสียง “แกรก แกรก แกร่ก แกร่ก แก๊ก ๆ ๆ” ซึ่งดังออกมาจากเครื่องโน้ตบุ๊ค ทางฝั่งที่ไม่ใช่ด้านที่เป็นซีดีรอม…
เอาล่ะสิ… (คิดในใจ ด้วยอาการเหงื่อแตกพลั่ก ๆ)
สรุปว่าวันพุธนั้นน้องชายต้องขับรถพาเราออกไปถึงสองรอบ รอบแรกเพื่อไปซีคอน ซื้อแผ่นโปรแกรม รอบที่สองเพื่อไปเสรีฯ เอาเครื่องไปให้ที่ร้านที่เราซื้อมันมา ลองเช็คให้ แต่เค้าก็ได้แค่เปิดเครื่อง ฟังเสียง แล้วก็บอกเราด้วยสีหน้าสิ้นหวังว่า “ฮาร์ดดิสก์พังแล้วครับ” อ้อ ไม่สิ เค้ายังเช็คประกันให้ด้วยว่าเครื่องของเรายังอยู่ในระยะประกัน แล้วก็ติดสติ๊กเกอร์รับประกันให้ (น่าจะมีเหตุผลบางอย่างทำให้ตอนที่ซื้อไปลืมติด) โชคดีที่เค้าใช้ระบบบาร์โค้ดเก็บข้อมูลการซื้อขายไว้ เราก็เลยยังสามารถเคลมสินค้าได้ทั้ง ๆ ที่ไม่มีใบเสร็จ เพราะยังอยู่ในระยะประกัน (แต่อีกเดือนเดียวจะหมดระยะแล้ว!)
แต่… จะบอกว่าไอ้ที่ทำให้เรากระวนกระวายน่ะ ไม่ใช่เรื่องคอมพังหรอก มันคือข้อมูลที่สำคัญอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ของเราต่างหาก… แน่นอนว่าไฟล์งานทั้งหลายก็สำคัญอยู่ แต่งานน่ะจะทำอีกเมื่อไหร่ก็ได้ ไอ้ที่ห่วงคือไฟล์นิยายและไฟล์ที่ใช้ทำเว็บต่างหาก… แต่ของพวกนั้นถ้ามีความขยันและมีแรงบันดาลใจเหมือนเดิม ก็จะทำขึ้นมาใหม่ได้ แม้จะไม่ค่อยเหมือนเดิมแต่ก็คงจะคล้าย ๆ ล่ะน่า ไอ้ที่ทำให้น้ำตาตกเนี่ยสิ คือไฟล์รูปถ่ายดิจิตอลทั้งหลายทั้งที่ถ่ายในระยะเวลา 2 ปีมานี้ และรูปเก่า ๆ ที่เราเอาใาใส่ไว้ในเครื่อง…. คือถึงความทรงจำจะยังมีอยู่ แต่รูปถ่ายมันก็ไม่เหมือนของที่เสกสรรค์ขึ้นด้วยจินตนาการและความสามารถของเรา มันคือภาพที่บรรจุช่วงเวลานั้น ๆ ณ สถานที่นั้น ๆ เอาไว้ ซึ่งไม่สามารถจะทำซ้ำขึ้นมาได้เมื่อเวลาผ่านพ้นไปแล้ว
น้องชายเราก็คงเข้าใจ ว่าข้อมูลในฮาร์ดดิสก์น่ะสำคัญสำหรับจิตใจเรามากกว่าตัวฮาร์ดดิสก์เองหลายเท่านัก ก็เลยถามพนักงานคนนั้นว่า แล้วข้อมูลที่อยู่ในนี้ล่ะ สำคัญมาก ๆ เลย ไม่มีวิธีเอาคืนมาเลยเหรอ เค้าก็เลยบอกว่าให้ลองไปดูอีกร้านหนึ่งก็แล้วกัน เป็นร้านรับกู้ข้อมูลคืน เราก็เลยลองไปดู ช่างที่ร้านนั้นก็แกะฮาร์ดดิสก์ออกไปเสียบดู…แล้วก็คงส่ายหน้า (เพราะตอนนั้นเราเดินหนีออกจากร้านอ่ะ แบบว่าไม่อยากรอลุ้นคำตอบ มันกลัว) แต่ก็บอกกับน้องเรามาว่า พอจะทำได้ถ้ามีเงินประมาณสองหมื่น เพราะจะส่งเข้าฮาร์ดดิสก์แล็บ
แม่เจ้า! สองหมื่น!! ถ้าฉันมีเงินมากขนาดจะมาควักจ่ายง่าย ๆ อาจจะยอมจ่ายไปแล้ว แม้จะต้องกัดฟันกรอด ๆ ก็ตาม เพราะข้อมูลนั้นเป็นสิ่งที่ประเมินค่าเป็นตัวเงินไม่ได้ สำหรับคนที่อับจนหนทาง ไร้สิ้นซึ่งความหวัง การจ่ายเงินมากถึงสองหมื่นอาจจะเป็นราคาที่เหมือนพ่อพระมาโปรดด้วยซ้ำ… แต่เรา (ซึ่งแกลบสนิท) ก็ยังฝากความหวังไว้ที่ศูนย์บริการของ ASUS อยู่ ตอนนั้นก็เลยแค่น้ำตาปริ่ม ๆ แล้วเดินตามน้องชายต้อย ๆ ออกไปที่รถ
คืนนั้นเราแอบกระซิบถามแม่ว่า ถ้าลองทุกทางแล้วไม่สำเร็จ จะขอยืมเงินแม่สองหมื่น มากู้เอาข้อมูลเก่าคืน แล้วค่อยทำงานใช้คืนนะ แม่ก็คิดหนัก แล้วก็บอกว่า ได้…. เรามารู็เอาตอนรุ่งเช้าอีกวันว่าพ่อรู้เข้าแล้วโกรธใหญ่ ว่าทำไมมันแพงนัก แต่ก็โวยได้แค่แป๊บเดียวเพราะแม่บอกว่าลูกแค่มอง ๆ ไว้เท่านั้น ยังไม่ได้จ่ายไป
(ยังมีต่อ)
.
.
English Summary :
Since my HDD is apprarently broken, I have to go to the shop where I bought my laptop. They checked it briefly and said “Harddisk is broken.” and when I ask, they said it’s impossible to repair the piece or recover the data inside it. They checked my warranty expiration and said I could still go to ASUS Center and claim a new HDD. But I don’t want to lose the data so we tried the next door shop, which is data recovery shop. The guy said he couldn’t recover my data but if we have 20,000 baht, he can send my HDD to Harddisk Lab and they MIGHT be able to do so. Well, since I don’t have that much money to spend, we decided to place our hope on ASUS Center.
—-
F.Y.I. The place I finally went to try to have my HDD recovered was Computer Union which is located on Sukhumvit Road, Bangkok.
Entries (RSS)