ต่อไปนี้คือการเขียนย้อนหลัง…. ขณะที่เล่าเรื่องนี้คือวันที่ 5 ก.พ. แต่เหตุเกิดเมื่อ 1 สัปดาห์ก่อน ตามวันที่ที่ลงใน blog นี้แหละ
เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า Laptop Computer ของเราสิ้นชีพเสียแล้ว แต่ตอนแรกที่โน้ตบุ๊คทำท่าว่าจะเสีย มันคงเสียแค่ที่ซอฟ์ทแวร์เท่านั้น เพราะอาการคือบู๊ตวินโดวส์ได้ช้ามาก ๆ โหลดนานสุด ๆ แถมพอเข้าไปถึงวินโดวส์แล้วไม่มีอะไรเลย นอกจาก Wallpaper… วอลเปเปอร์เท่านั้นจริง ๆ เห็นหน้าวิลเบอร์เสนอหน้ายิ้มแย้มอยู่เต็มหน้าจอเลยทีเดียว เราก็เลยลน และพยายามหาทางแก้ ด้วยการลองลงวินโดวส์ใหม่ แต่การพยายามอินสตอลวินโดวส์ทับลงไปใหม่ ด้วยความเสียดายข้อมูลและหวังว่าลงแล้วจะลักไก่เอาข้อมูลคืนมาได้ ก่อนที่จะต้องฟอร์แมทหรือทำอย่างอื่น กลับทำให้ฮาร์ดดิสก์รับภาระหนักมาก (ก็แหม หมุน โหลด แถมยังรีสตาร์ทเครื่องบ่อย ๆ ถี่ ๆ ขนาดนั้น จะเดี้ยงก็ไม่แปลก ตัวเองทำตัวเองแท้ ๆ เลย - ตอนหลังน้องเราว่ามางี้น่ะ) ไอ้ความดันทุรังไม่เข้าท่าของเรา ที่ไม่ยอมแพ้หรือล้มเลิกอะไร ทั้ง ๆ ที่ตัวเองแก้ไขอะไรไม่ได้เนี่ยแหละ ที่ก่อเรื่องขึ้น…
ก็ตอนแรกแผ่นซีดีที่น้องเราให้มา สำหรับลงโปรแกรมวินโดวส์ มันทำท่าว่าอ่านได้ไม่สมบูรณ์ เพราะแผ่นมันมีรอย ทำให้อินสตอลไม่สำเร็จซะที แต่แทนที่เราจะหยุดอยู่เฉย ๆ สักหนึ่งวัน เพื่อรอไปซื้อแผ่นใหม่ในวันรุ่งขึ้น กลับพยายามอินสตอลแล้วอินสตอลอีก เครื่องเลยต้องรีสตาร์ทมากเกินจำเป็น พอถึงวันต่อมาที่ได้แผ่นใหม่แล้ว เปิดเครื่องปุ๊บ ก็ได้ยินเสียงแห่งความหายนะ…
(มีต่อ)
.
.
English summary (because I’m being lazy ><;;) :
I’ve just lost the Harddisk of my laptop computer, due to my own stupidity. I tried to install Windows on it because it seemed windows software was broken. But my HDD suffered from resetting, restarting, and reading too much data during the process and it crashed, stopped working.
Entries (RSS)