ฝันมัน ๆ ฮา ๆ อีกแล้วอิฉัน….
——————————————–
กลางดึกคืนหนึ่ง ฝนตกพรำ
ยอดหญ้าที่เปียกชุ่มเอนลู่ด้วยน้ำหนักของหยดน้ำ เสียงฝีเท้าสวบสาบใกล้เข้ามา….
เงาร่างนั้นหยุดยืนชั่วครู่ พยายามสะกดลมหายใจที่หอบล้าให้ช้าลงเป็นจังหวะปรกติ แต่เสียงเห่าของสุนัขจำนวนมากที่ไล่หลังมาก็ทำให้เขาไม่อาจพักได้นานนัก เขาเหลียวซ้ายแลขวามองทางตันเบื้องหน้าอย่างสับสนอยู่ชั่วอึดใจก็ตัดสินใจกระโดดข้ามรั้วเตี้ย ๆ แล้วบุกลงเนินไปอีกทาง
หลังจากที่กระโดดข้ามคูน้ำเล็ก ๆ ซึ่งขวางหน้าอยู่แล้ว ก็เห็นแผงพุ่มไม้ทึบที่ดูพอจะเป็นที่กำบังได้ แต่ก็ต้องก้มตัวต่ำถึงกับคลานเป็นบางครั้งเพื่อผ่านกิ่งไม้ที่แผ่ก้านสานกันแน่นและยุ่งเหยิง โคลนที่ชื้นแฉะจับเหนียวอยู่ตามแขน ข้อศอก และฝ่ามือ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ มีเพียงเสียงของหมาเท่านั้นที่สามารถหันเหสมาธิของเขาในเวลานี้ได้
เขาคลานต่อไป จนกระทั่งบริเวณเหนือศีรษะเริ่มมีคานไม้ซึ่งเต็มไปด้วยเถาวัลย์ปรากฏให้เห็น ทางที่มุ่งไปเบื้องหน้าค่อนข้างบังคับตายตัว และลดเลี้ยววกวนเหมือนเขาวงกต บางช่วงมีสิ่งกีดขวางทั้งซ้ายและขวา จนต้องเบียดตัวแทรกผ่านไป บางช่วงมีลวดหนามขดพันปนอยู่กับเถาวัลย์ บางช่วงใช้ตาข่ายคลุม และบางช่วงก็เว้นโล่ง ไม่มีอะไรอยู่ด้านบน เขานึกออกแล้ว ที่นี่คือลานฝึกสำหรับซ้อมทักษะการรบพื้นฐานนั่นเอง
ไม่มีเวลาให้รำลึกความหลังนานนัก เพราะเสียงหมาเห่าค่อย ๆ ใกล้เข้ามาดังนั้นเขาต้องรีบหาทางออกให้เร็วที่สุด แต่ด้วยความมืดทำให้มุดไปชนเข้ากับรั้วตาข่ายเหล็กบ่อยครั้ง
นอกจากนี้เสียงคนตะโกนโหวกเหวกและแสงสว่างจากไฟฉายกำลังสูงที่สาดไปมาก็เริ่มโอบล้อมเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที ชายหนุ่มนิ่งคิด…. ที่จริงแล้วถ้าเขาซุกหลบอยู่ที่เดิมอาจจะมีโอกาสรอดพ้นการตามหาได้มากกว่า เพราะจะไม่สร้างทั้งรอยเท้าให้คนเห็นและไม่ทิ้งกลิ่นไว้ให้หมาดมเจอได้มากกว่านี้ คิดได้ดังนี้ก็หาช่องว่างขนาดพอดีตัว แล้วคลานถอยหลังเข้าไปซ่อนอยู่ระหว่างยางสีดำที่เรียงเป็นตั้งสูงกับรั้วตาข่ายที่มีไม้เลื้อยปกคลุมทึบ อดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วเขี่ยใบไม้ใบหนึ่งออกแล้วใช้ตาข้างหนึ่งเพ่งมองลอดช่องว่างออกไปสังเกตการณ์ เขายังมองไม่เห็นอะไรมากนัก แต่เสียงคนใกล้เข้ามายิ่งกว่าเก่า และเสียงหมาเห่าก็ยิ่งกระชั้นขึ้น แต่ไม่เป็นไร เพราะลำแสงจ้าที่กราดไปมายังคงไม่พบตัวเขา….
แต่แล้วเขาก็ต้องกลั้นหายใจและปล่อยใบไม้ให้ปิดช่องไว้ตามเดิมเมื่อมีเสียงหายใจฟืดฟาดของสัตว์ใกล้เข้ามา สุนัขดมกลิ่นตัวหนึ่งเดินวนเข้าใกล้ และเลียบรั้วตาข่ายเหล็กนี้มาทางเขา!
ผู้หลบหนีกัดริมฝีปากล่าง เกร็งตัวอยู่ในท่าคุดคู้ พยายามผ่อนลมหายใจเข้าออกช้า ๆ ให้มีเสียงน้อยที่สุด เหมือนกลัวว่าหมาจะได้กลิ่นอากาศที่เขาหายใจออกไป เสียงเหยียบน้ำดังเตาะแตะแบบสี่ขาใกล้เข้ามา พร้อมกับเงาดำ ๆ สูงเพรียวนั้นที่ค่อย ๆ ปรากฏชัดเจนขึ้นทุกขณะ โดเบอร์แมนตัวโย่งสีดำปนน้ำตาลตัวนั้นก้ม ๆ เงย ๆ ไล่ดมตามพื้นมาจนถึงข้างตัวเขาพอดี!
และก็ นรกเถอะ!! แม้เขาจะมองไม่เห็น แต่ก็เดาได้จากการสั่นไหวของใบไม้และรั้วตาข่าย ว่ามันก้มลงมองลอดใบไม้และโครงลวดเข้ามาเหมือนสงสัยว่ามีอะไรอยู่ และในที่สุดก็แหย่จมูกสีดำชื้นไปทางซ้ายทีขวาที เพื่อดมหากลิ่นอย่างขยันขันแข็ง
ชายหนุ่มกลั้นหายใจนิ่ง…. ภาวนาอย่าให้มันส่งเสียงเห่าออกมา
“เฮ้ จะไปไหน กลับมานี่!” คู่หูที่เป็นมนุษย์ของโดเบอร์แมนตะโกนเรียก และมันก็รู้ตัวในทันทีโดนไม่จำเป็นต้องออกชื่อ จึงกลับหลังหันวิ่งผละไปยังทิศนั้น
เขาผ่อนหายใจออกยาวอย่างโล่งอก….
——————————————–
อิอิ จะบอกว่า ฝันชัดเหมือนกับดูหนังสามมิติเลยอ่ะ แม้แต่ตอนหมามาดมแถว ๆ รั้วยังรู้สึกเลยว่าลุ้นมากกกกกกก เหมือนกับจ้องดูอย่างหวาดระแวงว่าไอ้หมานั่นมันจะเจอตูมั้ย! มันจะสบตาเรารึเปล่า มันจะเห่าออกมาจนคนแห่กันมาเพียบ ๆ เมื่อไหร่!?
แต่จริง ๆ มันยังมีต่อ….
แค่ไม่ค่อยชัดจนไม่มีอิมเมจมาเขียนบรรยายแล้วอ่ะ
คร่าว ๆ ก็มีหมาตัวนึงมุด ๆ ตามเข้ามาในนั้นจนเจอ…. แล้วก็แบบว่าดม ดม ดม แล้วก็ดม เอาจมูกจ้ำ ๆ จิ้ม ๆ ตัวเอกในหนัง เอ๊ย ในฝัน ก็กลัวว่ามันจะเห่า แต่มันก็ไม่เห่า เลยพยายามผลัก ๆ มันออกไป แต่หมามันนึกว่าเล่นด้วย เลยโผเข้ามากอด ตะกาย เหมือนเล่นมวยปล้ำ ทีนี้กอดปล้ำกับหมาไป ๆ มา ๆ รู้สึกรักและเอ็นดู ก็เลยเล่นกับมัน ลูบหัว ขยี้หูเล่น แล้วมันเป็นหมาที่น่ากอดน่าฟัดมาก ๆ!! คือมีสีขาว ลายน้ำตาล ขนยาวหน่อย ๆ แต่หยักเป็นลอน แล้วก็ ให้ตายเถอะ โคตรนุ่มอ่ะ!!! (เออ ในฝันมันต้องเปียก แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่านุ่มฟู) คือหมาโคตรกลม โคตรฟู โคตรนุ่ม แล้วก็โคตรอ้วน!!!! โฮกมาก ๆ ถ้าเจอแบบนี้จริง ๆ จะอยากกอดแล้วลงไปนอนกลิ้นกับมัน แล้วก็เอาหน้าไซ้ ๆ มันด้วย
อ่า แล้วสุดท้ายไม่รู้ทำไม รู้สึกว่าในฝันน่ะ จะโดนคนฉายไฟไปมาเฉี่ยวหัว แล้วรู้สึกว่าจะมีการยิงกราดกันเกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้ ตัวเอกก็กลัวหมาจะโดนลูกหลง ก็เลยคลานออกไป ยืนขึ้น แล้วยกมือสองข้างเป็นการยอมจำนน
โดยที่…. ความรู้สึกประมาณว่า เออโดนจับได้แบบนี้จะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้ เหมือนว่าจะไม่รอดแน่ โดนเชือดตายแหงแซะ แต่ก็ยังออกไปแบบใจสั่น ๆ
ฮู้ยยยยยยยยยยยยยย อะไรกันคะคุณพี่ขา สละชีพเพื่อหมาเชียวหรือ =0=!!!
เน่าดีเนอะ….
แต่เน่า ๆ แบบนี้แหละที่อิฉันชอบจดชอบจำดีนัก! เพราะฝันธรรมดามันไม่ระทึกล่ะเซ่!!! กรั่ก ๆ
