My Dark Entity

แหม บล็อกนี้ไม่ได้เขียนอะไรนอกจากฝันมานานละนะ นิยายไม่คืบหน้าเลย….แย่ว่ะ (จริง ๆ เมื่อวานนี้มีคืบหน้าไปเรื่องหนึ่ง ครึ่งหน้า =_= น้อยชิบ)

แต่ช่วยไม่ได้…. ตื่นมาแล้วยังจำฝันได้ ถ้าจะไม่เขี่ยอะไรไว้อ่านเล่นเผื่อรีไซเคิลพล็อตมันก็น่าเสียดาย นี่ถึงขนาดตื่นมาตอนตี 4 ครึ่งเพื่อมานั่งพิมพ์เลยนะเนี่ย กลัวว่ารอจนเช้าแล้วมันจะลืม

วันนี้อิฉันฝันแบบซ้อนฝันค่ะ!

ฝันว่าตื่นมาแล้วตัวเองนอนอยู่บนเตียงเนี่ยแหละ ในห้องก็จะสลัว ๆ ตามปรกติ เพราะอิฉันนอนไม่ปิดม่านหน้าต่างเลยทั้งสองด้าน แล้วแสงจันทร์ (หรือถ้าไม่มีพระจันทร์ก็แสงไฟถนน) ก็จะสะท้อนเข้ามา ทำให้เห็นอะไรลาง ๆ ได้ในความมืด…. เอาล่ะ ทีนี้ทั้ง ๆ ที่ห้องหน้าตาคล้ายยยยยยยยยยห้องจริง ๆ มาก ตอนแรกเลยไม่รู้ตัวว่ากำลังฝันค่ะ นึกว่าตัวเองลืมตาตื่นจริง ๆ

ที่ทำให้รู้(ทีหลัง)ว่าไม่ใช่ห้องจริงก็คือ ฝันว่าหันไปทางซ้ายมือ ริมกำแพงมีตุ๊กตาของตัวเองนอนเรียงอยู่เป็นแถว จำได้แม่นเลยว่าเห็นหัวตุ๊กตาแพนด้า สีขาว/ดำ ตัดกันเด่นในความมืด แต่พอตื่นมาจริง ๆเนี่ย ตุ๊กตาแพนด้ามันอยู่แถวปลายเท้าค่ะ ไม่ได้นอนกระทบไหล่กับอิฉันอยู่! แล้วตุ๊กตาอื่น ๆ ก็ไม่มี เพราะเอาไปใส่ถุงเก็บหมดแล้ว ข้อหาเป็นแหล่งฝุ่น

แล้วมานึกดูดี ๆ แล้ว ห้องที่เห็นในฝันก็ไม่ได้เหมือนเปี๊ยบกับห้องตัวเอง อย่างแรกคือไม่มีกองการ์ตูนที่วางระเกะระกะ อย่างที่สองคือมีผ้าม่านแบบมู่ลี่แนวตั้ง ที่รูดมารวมกันแล้วมัดไว้ อยู่แถว ๆ กลางห้อง…. แล้วจำได้ว่าเห็นมันไหวไปมาตามแรงลมของแอร์ด้วย แล้วก็ สุดท้ายคือ แอร์บนเพดานริมหน้าต่างรูปร่างไม่เหมือนเดิม และไม่อยู่ที่เดิม และบนเพดานข้าง ๆ แอร์ มีหน้ากากขาวอ้วนแบบคาบุกิติดอยู่

ส่วนสาเหตุที่ตื่นมาในฝันคือ รู้สึกว่าอยู่ ๆ แอร์ก็แรงขึ้น เลยทำให้หนาว ก็เลยตื่นมาจ้องแอร์ (ทำไมหล่อนไม่ควานหารีโมทแอร์ล่ะยะ!? จ้องไปแล้วแอร์มันจะเบาได้เองเรอะ ป๊าดดดด) แล้วตอนนั้นจะรู้สึกว่า ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจ ตามสไตล์คนกำลังฝันแล้วบังคับร่างกายตัวเองในฝันให้ทำตามใจชอบไม่ได้นั่นแหละ…. เช่น พอคิดว่าจะเบียดเข้าไปหาแผงตุ๊กตาทางซ้ายมือ ก็ไม่รู้สึกว่านุ่มหรืออุ่นขึ้นเลย เหมือนตัวไม่ยอมขยับ พอคิดว่าจะดึงผ้าห่มมาห่มให้หายหนาว ก็ไม่มีผลอะไร (เพราะคิดจะทำอยู่ในฝัน แต่ไม่ได้ทำจริง ๆ น่ะสิ…) พอคิดว่าจะหันขวาไปกอดหมอนข้างให้แน่น ๆ แล้วซุกตัวอยู่กับหมอนข้าง ก็ไม่สำเร็จอีก แถมรู้สึกว่าหมอนข้างไม่เหมือนเดิม เป็นหมอนแข็ง ๆ แบน ๆ ที่กอดแล้วไม่นุ่ม….

โอ๊ะ อะไรจะไม่ได้ดั่งใจขนาดนั้น!?

แต่ ช้าก่อน….

ที่น่าสนใจมันไม่ใช่เนื้อหาของฝันตอนที่ตื่นมามองห้องตัวเองค่ะ แต่เป็นสิ่งที่ฝันเห็นอยู่ในฝัน!

อิฉันฝันว่าตัวเองฝันว่าอ่านการ์ตูนวายค่ะคุณผู้ชม!

ก็นะ ตอนที่ตื่นมาในฝัน ก็รู้สึกแหละว่าตัวเองพยาย้ามพยายามที่จะหลับต่อ เพื่อไปดูเนื้อเรื่องการ์ตูนที่อ่านอยู่ในฝันต่อไป!

กรี๊ดดดด

ลายเส้นนี้มันของอ.ที่วาดเรื่องพลิกฟ้าฯนี่นา (จำชื่อไม่ได้และขี้เกียจลุกไปขุดหาการ์ตูน)  คือเห็นเลยค่ะว่าตัวเอกไหล่ล่ำ ตามสเปคอิฉัน!!!

เรื่องในการ์ตูนมีอยู่ว่า…. ตัวเอกเป็นคล้าย ๆ นักวิทยาศาสตร์อัฉริยะ น่าจะประมาณช่าง mechanic ที่เชี่ยวชาญด้านหุ่นยนต์และแอนดรอยด์  พวกผู้ร้ายอยากจะให้ he ทำอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ ที่น่าจะเกี่ยวกับเจ้าหุ่นแอนดรอยด์ผมดำ ที่ยืนทำหน้าตายอยู่ข้าง ๆ ตอนเจรจา…. he ก็ปฏิเสธค่ะ ด้วยเหตุผลว่าหุ่นที่ต้องซ่อมที่เอามาจากสถาบันวิจัยตัวเนี้ย มันบลา ๆ อะไรสักอย่าง จะเอาไปใช้งานในเชิงทหารไม่ได้เด็ดขาด และมันยังเป็นการละเมิดกฎสมาพันธ์ผู้สร้างหุ่นยนต์ด้วย

He ก็เลยโดนตีหัวลักพาตัวไปขังในฐานลับค่ะ (ฮาาาาาาาาาา)

ณ ฐานลับ ตัวเอกถูกจำกัดบริเวณอยู่ในอาคารอะไรสักอย่างที่สลัว ๆ (เออ สงสัยตูอ่านการ์ตูนในที่มืด มันเลยสลัวไปทุกหน้า) แต่ก็เดิไปมาได้อย่างอิสระ แล้วพอไปถึงห้องหนึ่ง ที่มีเตียงติดผ้าม่านเนื้อบางเบาสีขาวอย่างอีโรติก ก็มีอาเจ๊ยั่วสวาทนอนกวัวมืออยู่ he เดินเข้าไปหามันเฉยเลยค่ะ!!!! กรี๊ดดดด อย่านะ มันต้องเป็นนางร้ายแน่ ๆ เป็นแผนการร้ายของพวกลุงแว่นดำหัวเถิกพวกนั้น!!!

ระหว่างที่กำลังเล้าโลมกันอย่างออกรส…. แอนดรอยด์ผมดำก็ยุรยาตรมาถึง แล้วจับไหล่อีเจ๊นั่นแล้วกระชากลงจากเตียงค่ะ

ฟัดกันนัวเนียเลยอ่ะขอบอก….

แต่ แต่…

แต่ว่า!!!

จู่ ๆ อิฉันในฝันก็ทำนิสัยชั่ว ๆ ที่ขัดใจตัวเองยิ่งนัก… คืออ่านข้ามไปดูหน้าหลัง ๆ ค่ะ

โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ อย่านะ ชั้นสังหรณ์ว่าพอกำจัดอีเจ๊คนนั้นได้แล้วมันต้องมีซัมธิงระหว่างตัวเอกกับแอนดรอยด์แน่ ๆ ชั้นอยากรู้ววววววววววว ว่าใครเมะใครเคะเฟ้ย!! ระหว่างที่อาละวาดงอแงอยากกลับไปอ่านช่วงนั้น…. (แง่ง ตอนเปิดผ่านไปผ่านมา แอบเห็บหัวไหล่ล่ำ ๆ อยู่แวบ ๆ ด้วยอ่ะ ยั่วกิเลสยิ่งนัก! บัดซบ!) ก็เห็นเนื้อเรื่องว่าตัวเอกเดินหลงวนไปวนมาในห้องที่เป็นเสื่อตาตามิ แล้วก็มีประตูเต็มไปหมด เดินไปทางไหนก็หลงเหมือนเอาห้องมาเรียง ๆ ต่อกันเป็นเขาวงกต! ก็คงเป็นช่วงที่พยายามจะหนีออกไปอ่ะแหละ เออ… แล้วมันมีการเดินหาเสื้อผ้าด้วยนะ ประมาณว่าเป้นชุดกันรังสีชนิดพิเศษอะไรเนี่ย ก็ไม่รู้ว่าหาเจอมั้ย เพราะเห็นแต่ตอนมันเดินหา เที่ยวเปิดตู่นู่นนี่

และแล้วก่อนที่จะตื่นมาตอน 4.18 น. อิฉันในฝันก็ย้อนกลับไปอ่านช่วงนั้นจนได้!!

ก็ สรุปว่ายัยเจ๊นั่นม่องไปตามระเบียบค่ะ ด้วยฝีมือแอนดรอยด์ผมดำหุ่นล่ำน่ากิน

ไม่รู้ว่ายังไงเหมือนกัน แต่เหมือนว่ายัยเจ๊นั่นเป็นคนที่จะมาปรนเปรอเพื่อโน้มน้าวให้ตัวเอกยอมทำตามที่องร์กรชั่วต้องการค่ะ คิดว่ามีการเตรียมใช้ยาพิษหรือไม่ก็ยากล่อมประสาทกับตัวเอกด้วย แอนดรอยด์มันรู้ทันเลยมาสกัดดาวรุ่งไว้ก่อน

จำได้ว่าตัวเอกบ่นอะไรแว่ว ๆ เรื่องเห็นศพในระยะประชิดด้วย คือ ประมาณว่า “เรื่องแบบนี้มันมากเกินไปสำหรับเรา!!”

และแล้วแอนดรอยด์ก็ต้องปลอบใจ he (ที่อยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำที่ผูกไว้หลวม ๆ ให้พอเห็นกล้ามอกน้อย ๆ)  ตามระเบียบ รู้สึกว่าจะเล้าโลมกันอย่างเมามันยิ่งกว่าตอนอีเจ๊ผมบ๊อบคนนั้นอีก

แต่…. ไม่รู้ว่าช่วงไหนของ”การ์ตูน”กันแน่ที่เราฝันว่าตื่นมานอนมองห้องน่ะ…. เพราะมันขาด ๆ หาย ๆ เหมือนอ่านไม่ปะติดปะต่ะ จนกระทั่งตีสี่กว่า ๆ ที่น้องชายเปิดประตูเข้าห้องนอนมาค่ะ (เพราะเขียนโน้ตไปแปะห้องน้องไว้ ว่านัดเพื่อนไว้ตอนเย็นที่ CWP ชวนน้องไปด้วยเพราะกลุ่มนี้น้องรู้จัก ลงท้ายโน้ตว่านอนแล้ว แต่เปิดเข้ามาคุยได้ ไม่ได้ล็อคห้อง น้องคงตื่นมาอาบน้ำเลยแวะมาแอบดู) น้องเปิดมาเห็นปิดไฟมืดก็เลยปิดประตู แต่เราตื่นพอดี เลยเรียกไว้ แล้วคุยกันเรื่องนัดกินข้าวนิดหน่อย แล้วเราก็จะนอนต่อ….

แต่มานอนกลิ้งไปกลิ้งมา ทบทวนความฝันอยู่ประมาณ 15 นาทีแล้วก็คิดว่า ไหน ๆ ตื่นแล้วรีบลุกมาพิมพ์เก็บไว้ดีกว่า 555

ในฝันยังไม่รู้เลยนะว่าแอนดรอยด์ที่ว่านั่นจริง ๆ เป็นมนุษย์ที่ดัดแปลงใส่อวัยวะกล หรือว่าเป็นหุ่นยนต์ตั้งแต่แรก แต่คิดว่าน่าจะอย่างแรกมากกว่า เพราะมีอารมณ์กับตัวเอกของเราได้ กร๊าก ๆ ๆ

เออ ฝันแหกคุก(มั้ง??)เมื่อคืนยังมีต่อ แต่เป็นเรื่องใหม่

ตอนแรกอารมณ์ประมาณว่านั่งดูทีวีอยู่ แล้วเป็นช่วงมวยปล้ำพอดี ก็จะมีประเทศต่าง ๆ ส่งนักกีฬามาแข่งกัน แต่จากการฟังโฆษกประหลาด ๆ ประกาศอะไรพิลึก ๆ อยู่ในฝัน …. พอตื่นมาความจำเราเลยสับสนเล็กน้อย เรียบเรียงเรื่องไม่ค่อยถูก (ฮือ บ้าที่สุดดดด) แต่ก็ประมาณว่าเวทีมวยปล้ำเนี่ย จะเปลี่ยนตัวนักกีฬาเอาคนที่ยังไม่โทรมขึ้นไปสู้แทนคนเก่าได้ ก็ต้องไปทัช เปลี่ยนตัวที่มุมใช่ม่า ทีนี้เราก็ได้ยินโฆษกบ้านั่นประกาศแบบนินทา(ซึ่ง ๆ หน้า) ว่าทีมอเมริกาตั้งกฎขึ้นมา ว่าห้ามขึ้นลงจากเวทีตรงมุมที่ติดกับเวทีฝั่งอิตาลี….

เออ ก็ตื่นมาแล้วคิดภาพไม่ออกหรอกว่ามันคืออะไรของมัน แต่ก็คงประมาณว่ามีเวทีหลายเวที แล้วเวทีที่อเมริกาขึ้นสู่เนี่ย ก็มีด้านนึงติดกับเวทีของอิตาลี ถ้าห้ามนักกีฬาเปลี่ยนตัวกันทางมุมที่อยู่ฝั่งของอิตาลี ก็แสดงว่าจำกัดมุมให้เปลี่ยนตัวได้แค่ 2 มุมที่อยู่ไกลเท่านั้น บลา ๆ ๆ ทำให้อเมริกาต้อนคู่แข่งไปอยู่มุมสองมุมนั้นก็จะชนะ เพราะเปลี่ยนตัวนักกีฬาคนอื่นมาสู้ไม่ได้

เงิก ๆ

แล้วจริง ๆ ในฝันมีชื่อประเทศอะไรไม่รู้เต็มไปหมด…. แต่จำได้แค่นี้

ฝันอันนี้มันยังมั่วอยู่ แต่พอติดตามต่อไปแล้วมันเริ่มมีโฟกัส….(แต่เป็นโฟกัสที่หักมุมมาก แทบไม่เกี่ยวกับดูกีฬามวยปล้ำเลย แสด)

อืมมมม ต่อไปเราก็เปลี่ยนไปดูมวย คิดว่าเป็นมวยสากลนะ เพราะคนชกเป็นฝรั่ง แล้วก็ใส่นวมด้วย และไม่เห็นใช้เท้าหรือเข่า แรก ๆ นักมวยก็ต่อย ๆ กันดีอยู่ แล้วเราก็เริ่มมีอาการ zoom in เหมือน close up เข้าไปยืนดูอยู่ในเวที…. กร๊าก เริ่มใกล้ชิดละฮ่ะ ทีนี้ก็ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นักมวยมุมน้ำเงินเดินไปที่มุมของตัวเอง แล้วชักปืนออกมาเล็งขู่คู่ต่อสู้ O_o?!? (นวมมันหายไปไหนวะะะะะะ) แล้วคู่ต่อสู้ก็ประมาณว่าเออกูยอมแพ้มึง…. แต่แล้วเราซึ่งเป็นคนดู (อยู่ส่วนไหนของเวทีก็ไม่รู้ เอิ๊ก) ก็โวยวายขึ้นในใจว่า ทำไมเป็นงี้ ยอมไม่ได้ ไม่ยอม เนื้อเรื่องต้องไม่เป็นแบบนี้สิ

ภาพก็เลยแฟลชแบ็ค กลับไปตอนขู่ด้วยปืนอีกรอบ! (ได้ดั่งใจจริงเลยเฟ้ยยยยย ฮ่า ๆ)

ทีนี้ปรากฎว่าฝ่ายที่ถูกขู่ด้วยปืน (ซึ่งดันไม่ใส่เสื้อผ้าแบบนักมวย แต่ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาว ติดกระดุม =_=;; ทำบ้าอะไรวะ) ดันข่มความกลัว เดินดุ่ม ๆ เข้าหา (คนถือปืนก็ยืนเล็งปืนอยู่งั้นแหละ…. เหมือนเล่นสงครามประสาท วัดใจกัน) พอเข้าไปประชิด ก็ใช้มือ (นวมหายอีกแล้ว แสดดดด) ข้างนึงปัดปืนเบา ๆ แต่ไม่ได้ปัดให้พ้นตัว ดันปัดเข้าหาตัวเอง แล้วพยายามให้ตรงหัวใจที่อกข้างซ้ายด้วย…. (แต่เหมือนจะเล็งอยู่นาน ประมาณว่าไม่แม่นอนาโตมี่ ว่าหัวใจอยู่ตรงไหน กร๊ากกกกกกกกก - ระหว่างนั้นคนถือปืนก็ยืนงง เอ๋อ มองเฉย) แล้วก็บอก (หรือไม่ได้บอก แต่ใช้สายตากับท่าทาง?) ประมาณว่า ยิงสิ!

กรี๊ด ๆ ๆ แม่เจ้า คนนอนฝันเนี่ยกรี๊ดไปถึงดาวพลูโตแล้ว อรั๊ย ซีนมาโซคิสม์แบบนี้ช้อบชอบ 555

ตอนนั้นรู้สึกลุ้นไปกับคนจะถูกยิงด้วย ว่าอีกฝ่ายมันจะลั่นไกจริงมั้ย แบบว่าหวาดเสียว ใจเต้นโครมคราม แล้วก็กัดฟันรอ

แล้วภาพก็โคลสอัพไปที่นิ้วตรงไกปืน…. นิ้วเริ่มขยับครับท่านผู้ชม บีบไกปืนทีละนิด ๆ อย่างสโลว์โมชั่น  อ๊ากกกก ผู้ชมทางบ้าน(ตูเอง)จะขาดใจแล้ว อย่าให้ลุ้นนานนักได้ม้ายยยยย แล้วพอเหนี่ยวไกสุด ก็มีเสียงดังแชะ..!!!

อารมณ์ตอนนั้นมันประมาณว่า เฮ้ย ปืนไม่มีลูกเหรอ ไม่มั้ง เค้าเอาลูกกระสุนนัดแรกออกเพื่อความปลอดภัยเฉย ๆ มั้ง!? แต่ตาบ้านั่นก็เหนี่ยวไกต่อ แชะ แชะ แชะ แชะ!! แล้วก็ แชะ!!! ครบ 6 นัด หมดโม่ (เออ ปืนโบราณหน่อยนะ ลูกโม่ ไม่ใช่ออโตเมติค 555) อารมณ์ตอนนั้นประมาณเข่าอ่อน…. แล้วพอเราคิดว่าเข่าอ่อนปุ๊บ คนที่ยืนแอ่นให้เขายิงอยู่ก็เข่าอ่อนลงไปนั่งด้วยเหมือนกัน เหอ ๆ ก็พี่แกเล่นกลั้นใจลุ้นนานจนเหงื่อแตกเต็มหน้าเลย เอิ๊ก ๆ

แล้วเจ้าของปืนก็พูดประมาณว่า “แกคิดเหรอว่าฉันจะบ้าขนาดนั้น ใครมันจะไปยิงจริง ๆ วะ”  (หรือที่จริงในใจมันอาจจะคิดว่า “ชั้นฆ่าแกไม่ได้ ชั้นยิงแกไม่ลงหรอก!!!” กรี๊ด ๆ ๆ ๆ)

ซึ่งบรรยากาศระหว่างสองคนนั้นมันให้ความรู้สึกเหมือนเพื่อนเก่าที่บาดหมางกันมากกว่านักกีฬาคู่แข่งธรรมดา ๆ เอิ๊ก ๆ ๆ

แอบวายได้อีก เพราะส่งสายตาให้กันเครียดมาก ตึงเปรี๊ยะ ๆ ๆ

วุ้ย….

ฝันเพ้อเจ้อ (แล้วยังจิ้นได้อีก ยิ่งเพ้อเจ้อหนักกว่าในฝัน)

แต่เสียดาย มันฝัน(โคตร)มั่วไปหน่อย(ไม่หน่อยเว้ย!!!) เอาไปรีไซเคิลทำพล็อตนิยายอะไรไม่ได้ ฮือ ๆ ๆ

ฝันมัน ๆ ฮา ๆ อีกแล้วอิฉัน….

——————————————–

กลางดึกคืนหนึ่ง ฝนตกพรำ

ยอดหญ้าที่เปียกชุ่มเอนลู่ด้วยน้ำหนักของหยดน้ำ เสียงฝีเท้าสวบสาบใกล้เข้ามา….

เงาร่างนั้นหยุดยืนชั่วครู่ พยายามสะกดลมหายใจที่หอบล้าให้ช้าลงเป็นจังหวะปรกติ แต่เสียงเห่าของสุนัขจำนวนมากที่ไล่หลังมาก็ทำให้เขาไม่อาจพักได้นานนัก เขาเหลียวซ้ายแลขวามองทางตันเบื้องหน้าอย่างสับสนอยู่ชั่วอึดใจก็ตัดสินใจกระโดดข้ามรั้วเตี้ย ๆ แล้วบุกลงเนินไปอีกทาง

หลังจากที่กระโดดข้ามคูน้ำเล็ก ๆ ซึ่งขวางหน้าอยู่แล้ว ก็เห็นแผงพุ่มไม้ทึบที่ดูพอจะเป็นที่กำบังได้ แต่ก็ต้องก้มตัวต่ำถึงกับคลานเป็นบางครั้งเพื่อผ่านกิ่งไม้ที่แผ่ก้านสานกันแน่นและยุ่งเหยิง โคลนที่ชื้นแฉะจับเหนียวอยู่ตามแขน ข้อศอก และฝ่ามือ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ มีเพียงเสียงของหมาเท่านั้นที่สามารถหันเหสมาธิของเขาในเวลานี้ได้

เขาคลานต่อไป จนกระทั่งบริเวณเหนือศีรษะเริ่มมีคานไม้ซึ่งเต็มไปด้วยเถาวัลย์ปรากฏให้เห็น ทางที่มุ่งไปเบื้องหน้าค่อนข้างบังคับตายตัว และลดเลี้ยววกวนเหมือนเขาวงกต บางช่วงมีสิ่งกีดขวางทั้งซ้ายและขวา จนต้องเบียดตัวแทรกผ่านไป บางช่วงมีลวดหนามขดพันปนอยู่กับเถาวัลย์ บางช่วงใช้ตาข่ายคลุม และบางช่วงก็เว้นโล่ง ไม่มีอะไรอยู่ด้านบน เขานึกออกแล้ว ที่นี่คือลานฝึกสำหรับซ้อมทักษะการรบพื้นฐานนั่นเอง

ไม่มีเวลาให้รำลึกความหลังนานนัก เพราะเสียงหมาเห่าค่อย ๆ ใกล้เข้ามาดังนั้นเขาต้องรีบหาทางออกให้เร็วที่สุด แต่ด้วยความมืดทำให้มุดไปชนเข้ากับรั้วตาข่ายเหล็กบ่อยครั้ง

นอกจากนี้เสียงคนตะโกนโหวกเหวกและแสงสว่างจากไฟฉายกำลังสูงที่สาดไปมาก็เริ่มโอบล้อมเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที ชายหนุ่มนิ่งคิด…. ที่จริงแล้วถ้าเขาซุกหลบอยู่ที่เดิมอาจจะมีโอกาสรอดพ้นการตามหาได้มากกว่า เพราะจะไม่สร้างทั้งรอยเท้าให้คนเห็นและไม่ทิ้งกลิ่นไว้ให้หมาดมเจอได้มากกว่านี้ คิดได้ดังนี้ก็หาช่องว่างขนาดพอดีตัว แล้วคลานถอยหลังเข้าไปซ่อนอยู่ระหว่างยางสีดำที่เรียงเป็นตั้งสูงกับรั้วตาข่ายที่มีไม้เลื้อยปกคลุมทึบ อดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วเขี่ยใบไม้ใบหนึ่งออกแล้วใช้ตาข้างหนึ่งเพ่งมองลอดช่องว่างออกไปสังเกตการณ์ เขายังมองไม่เห็นอะไรมากนัก แต่เสียงคนใกล้เข้ามายิ่งกว่าเก่า และเสียงหมาเห่าก็ยิ่งกระชั้นขึ้น แต่ไม่เป็นไร เพราะลำแสงจ้าที่กราดไปมายังคงไม่พบตัวเขา….

แต่แล้วเขาก็ต้องกลั้นหายใจและปล่อยใบไม้ให้ปิดช่องไว้ตามเดิมเมื่อมีเสียงหายใจฟืดฟาดของสัตว์ใกล้เข้ามา สุนัขดมกลิ่นตัวหนึ่งเดินวนเข้าใกล้ และเลียบรั้วตาข่ายเหล็กนี้มาทางเขา!

ผู้หลบหนีกัดริมฝีปากล่าง เกร็งตัวอยู่ในท่าคุดคู้ พยายามผ่อนลมหายใจเข้าออกช้า ๆ ให้มีเสียงน้อยที่สุด เหมือนกลัวว่าหมาจะได้กลิ่นอากาศที่เขาหายใจออกไป เสียงเหยียบน้ำดังเตาะแตะแบบสี่ขาใกล้เข้ามา พร้อมกับเงาดำ ๆ สูงเพรียวนั้นที่ค่อย ๆ ปรากฏชัดเจนขึ้นทุกขณะ โดเบอร์แมนตัวโย่งสีดำปนน้ำตาลตัวนั้นก้ม ๆ เงย ๆ ไล่ดมตามพื้นมาจนถึงข้างตัวเขาพอดี!

และก็ นรกเถอะ!! แม้เขาจะมองไม่เห็น แต่ก็เดาได้จากการสั่นไหวของใบไม้และรั้วตาข่าย ว่ามันก้มลงมองลอดใบไม้และโครงลวดเข้ามาเหมือนสงสัยว่ามีอะไรอยู่ และในที่สุดก็แหย่จมูกสีดำชื้นไปทางซ้ายทีขวาที เพื่อดมหากลิ่นอย่างขยันขันแข็ง

ชายหนุ่มกลั้นหายใจนิ่ง…. ภาวนาอย่าให้มันส่งเสียงเห่าออกมา

“เฮ้ จะไปไหน กลับมานี่!” คู่หูที่เป็นมนุษย์ของโดเบอร์แมนตะโกนเรียก และมันก็รู้ตัวในทันทีโดนไม่จำเป็นต้องออกชื่อ จึงกลับหลังหันวิ่งผละไปยังทิศนั้น

เขาผ่อนหายใจออกยาวอย่างโล่งอก….

——————————————–

อิอิ จะบอกว่า ฝันชัดเหมือนกับดูหนังสามมิติเลยอ่ะ แม้แต่ตอนหมามาดมแถว ๆ รั้วยังรู้สึกเลยว่าลุ้นมากกกกกกก เหมือนกับจ้องดูอย่างหวาดระแวงว่าไอ้หมานั่นมันจะเจอตูมั้ย! มันจะสบตาเรารึเปล่า มันจะเห่าออกมาจนคนแห่กันมาเพียบ ๆ เมื่อไหร่!?

แต่จริง ๆ มันยังมีต่อ….

แค่ไม่ค่อยชัดจนไม่มีอิมเมจมาเขียนบรรยายแล้วอ่ะ

คร่าว ๆ ก็มีหมาตัวนึงมุด ๆ ตามเข้ามาในนั้นจนเจอ…. แล้วก็แบบว่าดม ดม ดม แล้วก็ดม เอาจมูกจ้ำ ๆ จิ้ม ๆ ตัวเอกในหนัง เอ๊ย ในฝัน ก็กลัวว่ามันจะเห่า แต่มันก็ไม่เห่า เลยพยายามผลัก ๆ มันออกไป แต่หมามันนึกว่าเล่นด้วย เลยโผเข้ามากอด ตะกาย เหมือนเล่นมวยปล้ำ ทีนี้กอดปล้ำกับหมาไป ๆ มา ๆ รู้สึกรักและเอ็นดู ก็เลยเล่นกับมัน ลูบหัว ขยี้หูเล่น แล้วมันเป็นหมาที่น่ากอดน่าฟัดมาก ๆ!! คือมีสีขาว ลายน้ำตาล ขนยาวหน่อย ๆ แต่หยักเป็นลอน แล้วก็ ให้ตายเถอะ โคตรนุ่มอ่ะ!!! (เออ ในฝันมันต้องเปียก แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่านุ่มฟู) คือหมาโคตรกลม โคตรฟู โคตรนุ่ม แล้วก็โคตรอ้วน!!!! โฮกมาก ๆ ถ้าเจอแบบนี้จริง ๆ จะอยากกอดแล้วลงไปนอนกลิ้นกับมัน แล้วก็เอาหน้าไซ้ ๆ มันด้วย

อ่า แล้วสุดท้ายไม่รู้ทำไม รู้สึกว่าในฝันน่ะ จะโดนคนฉายไฟไปมาเฉี่ยวหัว แล้วรู้สึกว่าจะมีการยิงกราดกันเกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้ ตัวเอกก็กลัวหมาจะโดนลูกหลง ก็เลยคลานออกไป ยืนขึ้น แล้วยกมือสองข้างเป็นการยอมจำนน

โดยที่…. ความรู้สึกประมาณว่า เออโดนจับได้แบบนี้จะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้ เหมือนว่าจะไม่รอดแน่ โดนเชือดตายแหงแซะ แต่ก็ยังออกไปแบบใจสั่น ๆ

ฮู้ยยยยยยยยยยยยยย อะไรกันคะคุณพี่ขา สละชีพเพื่อหมาเชียวหรือ =0=!!!

เน่าดีเนอะ….

แต่เน่า ๆ แบบนี้แหละที่อิฉันชอบจดชอบจำดีนัก! เพราะฝันธรรมดามันไม่ระทึกล่ะเซ่!!! กรั่ก ๆ