**Copy มาจากที่เซฟไว้ใน blog FFXI**
แง่ง….
ด้วยเหตุผล(โง่ ๆ)บางประการ ทำให้เข้าบล็อกมืดไม่ได้ กะจะเขียนอะไรเล่นซะหน่อยก็เลยเขียนไม่ได้ ต้องมาฝากไว้ในนี้ พอกลับบ้านค่อยใช้วิชามารก๊อปแปะไปแปะใส่บล็อกมืดละกัน….
เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า มาหัวหินหนนี้บูดดดดดดดดดดดดดด
บูดหลายเรื่อง ด้วยทำตัวเองบ้าง เหตุอื่นบ้าง
บูดที่หนึ่ง….
ตอนออกจากบ้าน ด้วยความรีบและมัวแต่ห่วงของกินเครื่อง โน้ตบุ๊ค เลยลืมกระเป๋าถือทั้งใบไว้บนเตียง แล้วกว่าจะนึกออกว่าตัวเองไม่มีทั้งกระเป๋าเงินและโทรศัพท์ติดตัว ก็ห่างจากบ้านประมาณ 30 กิโลเมตรได้
อนึ่ง ตุ๊กตาหมีแพนด้าก็โดนลืมไว้เช่นกัน มานึกได้ตอนจะนอน ว่าไม่มีตุ๊กตาให้กอด แง่ง ๆ
บูดที่สอง
มาถึงหัวหินแล้ว ต่อไวร์เลสแลนไม่ได้ เพราะ…. เพราะ…. ร้านที่เราไปซื้อโน้ตบุ๊คมา เค้าลงโปรแกรมทุกอย่างให้จนดูดี เราเลยตายใจ ไม่ได้เอาแผ่นไดรเวอร์บลา ๆ ๆ มาด้วย แต่ปรากฏว่า เค้าไม่ได้ลงไดรเวอร์ไวร์เลสให้!!!! ฉะนั้นเลยต้องทนนั่งโต๊ะเฝ้าเราเตอร์ และเสียบสายแลนสั้นจุ๊ดจู๋อยู่ที่โต๊ะซึ่งแสนจะนั่งไม่สบายยยยยยยยยยย อ๊ากกกก เก้าอี้ก็ไม่ดี โต๊ะก็สูงไป นั่งทำงานแล้วโคตรเมื่อยไหลและปวดหลัง ฮ่วย!!!
บูดที่สาม
ใช้สายแลนต่อ จนเล่นเนตได้ก็จริง แต่เนตเน่าเต่าถุยมาก ๆ อัพไฟล์งานจนาด 27 เม็กเฟลไปหลายรอบ (ก่อนหน้านั้นพยายามส่งทาง MSN แต่ก็เน่าไปตามระเบียบ) ขนาดหั่นด้วย RAR จนกลายเป็น 5 ไฟล์ ไฟล์ละ 5 เม็กกว่า ๆ ยังอัพเดี้ยงอัพเดี้ยงเพราะเนตหลุดถี่มาก แต่ในที่สุดหลังจากที่ตะเกียกตะกาย พยายามอย่างแสนสาหัส และเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าอยู่นาน ในการดูน้องชายกับพ่อแก้ปัญหาที่เราเตอร์ให้ (กรั่ก) เราก็อัพไฟล์เสร็จ (รวมทั้งไฟล์ที่สอง ซึ่งมีขนาด 44 เม็ก) ตอนประมาณตีสาม แล้วก็ถึงเวลานอน คร่อกกกกกก
บูดที่สี่
ตื่นมาตอนตีเท่าไหร่ไม่รู้ (นาฬิกาข้อมือไม่มี มือถือก็ไม่มี เลยดูเวลาตอนมืด ๆ ไม่ได้ ก่ะแง) น้ำมูกไหลเจ้าค่ะ แล้วก็จามอย่างแรง คันคอคันจมูกไปหมด โอย หัวหินทำพิษอีกแล้ว…. แต่เอ๊ะ ทำไมมันหนาวขนาดนี้(วะ) เปิดไฟดูสวิทช์แอร์หน่อยดิ๊ …. งั่ก ๆ ๆ แอร์ 22 องศาพะย่ะค่ะ เลยหรี่แอร์ด้วยความรีบ (พลางสั่งน้ำมูกจนหมดกระดาษไป 4 แผ่น) แล้วก็เข้าห้องน้ำ ฉี่ แล้วก็ดื่มน้ำ (แก้คันคอ) แล้วก็คลานไปนอนต่อ แต่ด้วยความคัดจมูกกับคันคอทำให้นอนไม่ค่อยหลับ
บูดที่ห้า
ตื่นมาตอนเก้าหรือสิบโมง หัวหนัก ๆ ลุกไม่ขึ้น เลยนอนต่อ จนแม่มาเรียกให้ตื่น ก็ปรากฏว่าเที่ยงแล้ว =o=;; กินข้าวไข่เจียวแบบวิงเวียนเลี่ยนน้ำมัน อันนั้นยังไม่เท่าไหร่ แต่ถูกคุณย่าวิจารณ์เรื่องนอนดึกมากและตื่นสายโด่งเลยบูด กินข้าวเช้า(ตอนที่ครอบครัวกำลังกินข้าวเที่ยง)เสร็จแล้วก็ทำงานต่อ
บูดที่หก
คุณแม่เคยสอนว่าเสียงเล่นสนุกสนานของเด็ก ๆ คือเสียงสวรรค์ ฟังแล้วอย่าหงุดหงิด แต่ แม่คะ หนูจะบ้าตาย รู้สึกเหมือนตกนรกยังไงก็ไม่รู้!!! อยากตะโกนออกไปดัง ๆ ว่า ใครก็ได้ช่วยหิ้วนังเด็กคนนั้นและฝูงเด็กคอนโดข้าง ๆ ไปทิ้งไกล ๆ ที กรี๊ดอยู่ได้ อ๊ากกกกกกกก
ฮือ…. เวลานอนเนี่ยใครจะเอะอะยังไงเราก็นอนได้อะนะ แต่ถ้าทำงานอยู่แล้วงานต้องใช้สมาธิมาก หรืองานมีปัญหามาก จะทำให้ความอดทนต่ำลง ทนเสียงเจี๊ยวจ๊าวไม่ค่อยได้ โดยเฉพาะเสียงกรี๊ดแหลมแบบแทงประสาทหูอย่างนี้
บูดที่เจ็ด
หลังจากพี่กิฟท์ตรวจงานแล้วสอนอะไรเพิ่มนิดหน่อยแล้ว เราก็แก้งาน แล้วอัพใหม่ แต่อัพไม่ได้…. งานทั้ง 27 เม็ก และ 44 เม็กที่แก้เสร็จแล้ว(หลายรอบ)เลยยังส่งไปให้พี่กิฟท์ดูผ่านตาไม่ได้ แต่ก็ทิ้งเวลาโดยเปล่าประโยชน์ไม่ได้ เลยต้องก้มหน้าก้มตาทำไฟล์ที่สามต่อไป ฮือ…. เนตม่างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง กวงติงงงง!! โมโหเฟ้ย!!!
บ่นจบละ
เพิ่งระลึกได้ว่าเราอยากเขียนเรื่องอื่นนี่หว่า
คือตอนนั่งเป็นเนวิเกเตอร์ให้คุณพ่อตอนขามา ก็มีบางช่วงที่ง่วง ๆ แต่ด้วยความที่ไม่อยากหลับ อยากอยู่เป็นเพื่อนคุยให้พ่อตอนขับรถ เลยพยายามถ่างตาไม่ยอมหลับ ระหว่างนั้นสมองก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อย เพื่อไม่ให้ว่าง จะได้ตื่นต่อได้ มีอยู่ช่วงนึงก็ไปนึกถึงหนังสือ Nothing to Fear ที่ได้มาจากเต้น แล้วก็คิดว่า เออ ลองมาตั้งชื่อไทยให้มันดีกว่า ว่าถ้าไม่เอา “กลัวใจ” อย่างที่กองบก.เขาคิดมา เราจะตั้งชื่อว่าอะไร
ไม่มีอะไรให้กลัว?
ไม่กลัว?
อย่ากลัว?
(อืมมม ยังไม่ใช่นะ)
ไม่กลัวอะไร?
อะไรก็ไม่กลัว?
บ่ยั่น?
(มาได้ไงวะ)
มิเกรงสิ่งใด?
มิพรั่นพรึง?
มิมีอันใดให้เกรง?
(ยาวไป แสด)
ไม่หวั่นหวาด?
ไม่หวาดหวั่น?
ไม่หวั่นแม้วันมามาก (ไม่ใช่แล้วเฟ้ยยยยยยยยยย)
(เอ หนังจีนมี ไร้พ่าย ไร้รัก เราลอง ไร้กลัวมั่งดีกว่า)
ไร้พรั่น?
(เอ่อ….)
ไร้สิ่งสะพรึง?
ไร้สิ้นซึ่งความกริ่งเกรง?
(ยาวไปอีก แง่ง)
(=_=;;)
นั่งเป็นเนวิเกเตอร์ แล้วสักพักก็เงียบไป….. คิดอะไรเรื่อยเปื่อยแล้วพ่นหัวเราะออกมาเป็นพัก ๆ พ่อคงงงง ลูกกูเป็นอะไร 555
เออ….. แต่คิดชื่อหนังสือนี่ยากกว่าที่จินตนาการไว้มากเลย การหาวลีให้สื่อถึงชื่อภาษาอังกฤษดั้งเดิม แล้วให้มันฟังดูไม่ประหลาด เหมาะสำหรับใช้เป็นชื่อหนังสือขึ้นหน้าปกเนี่ย มันต้องอาศัยความสร้างสรรค์แล้วก็ใช้คลังคำเยอะเลยเนอะ สรุปว่าเดี๊ยนไม่สามารถฮ่ะ
แต่ไว้อ่านจบแล้วค่อยมาลองตั้งชื่ออีกรอบ (แต่คิดว่ามาทริปนี้คงไม่มีเวลาอ่าน T^T)