Plot จากฝัน ตอนอยู่ญี่ปุ่น วันอังคารที่ 11 มีนาคม 2551
บ่นย้อนหลังหน่อย…. ทำไมอ่ะทำไม ทำไมต้องมาไอเดียบรรเจิดในฝันเอาตอนที่กำลังรีบ ๆ ด้วยอ่ะ…. แบบว่าเช้าวันนี้เป็นวันที่ต้องตื่นเช้าแล้วออกไปข้างนอกพร้อมพี่ ๆ อ่ะ แล้วต้องรีบตื่นมาล้างหน้า แปรงฟัน แต่งตัว เขียนหน้า ผัดแป้ง ทาปาก… แต่จะไม่พิมพ์ก็ไม่ได้ เดี๋ยวความรู้สึกมันจางไปแล้วจะลืมอีก เลยต้องพิมพ์อย่างเร่งด่วนด้วยสปีดเต็มที่…
************************************
สถานการณ์ : นั่งอยู่ใกล้ ๆ บุคคลอันตรายที่มีความสามารถในการต่อสู้มาก และ(อาจจะ)มีอำนาจพิเศษระดับที่ฆ่าคนให้ตายได้เพียงแค่โบกมือ เราเป็นใครก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าตัวเองในฝันกำลังนั่งจ้องเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย แรก ๆ ก็รู้สึกเหมือนเฝ้าระวังมือคู่นั้นเพราะระแวงภัยอยู่หรอก แต่จ้องไปจ้องมา ไหงมัวไปชื่นชมความเรียวงามของนิ้วเขาแทนล่ะนี่
บุคคลคนนั้น : หล่อหวาน หน้าสวย แต่สวยแบบฆ่าคนตายได้อ่ะ ลองกลับบ้านไปเปิดการ์ตูนดูละกัน เรื่องที่พระเอกใช้เพลงมวยเทพจิตติ แล้วจะมีฝ่ายผู้ร้ายที่เป็นนักเปียโน มีน้องสาวแบ๊ว ๆ แล้วต้องใช้เครื่องช่วยชีวิตอยู่ตลอดนั่นแหละ หล่อเย็น ดูเยือก เหมือนไม่ใช่มนุษย์ประมาณนั้น
สถานที่ : ยังกับเป็นห้องสมุด…. คือเป็นที่ที่เงียบ สงบ สงัด และให้ความรู้สึกว่าเป็นที่ซึ่งเหมาะกับการใช้สมาธิ
————————————–
ผมทอดสายตาลงมองเรียวนิ้วสีจาง ซึ่งไล้ไปมาบนหน้าหนังสือ และขยับเขยื้อนอย่างคล่องแคล่วเมื่อเปิดพลิกกระดาษไปหน้าถัดไป (ตรงนี้อยากเติมอะไรอีกหน่อย ให้มันรู้สึก “ยาวนาน” เหมือนที่เห็นในฝัน เพราะในฝันนั่นรู้สึกตึงเครียดและประสาทตื่นตัวอยู่นานมาก เหมือนเราต้องกลั้นหายใจไปหลายอึก) ….. และขณะที่กำลังเพ่งพิจมือข้างนั้นอยู่อย่างลืมตัว เจ้าของมือซึ่งกระทำทุกอิริยาบถอยู่อย่างเป็นธรรมชาติ เสมือนไม่ได้ใส่ใจในการมองระดับจาบจ้วงของผมเลยแม้แต่น้อย ก็เงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มเยือกเย็น แล้วถามผมด้วยเสียงนุ่ม ๆ ว่า
“มีอะไรหรือครับคุณตำรวจ” (ตอนพิมพ์ ๆ อยู่ จู่ ๆ ก็แวบขึ้นมาว่า 1st person view นั่น เจ้าของคือตำรวจ?!)
“ผมกำลังคิดอยู่ว่า…” ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงทะลึ่งบอกความในใจออกไปตรง ๆ “เป็นมือที่สวยมาก จนผมชักจะรู้สึกอยากลองถูก sting ดูสักครั้ง”
(ตรงนี้เหมือนในฝันมันให้ความรู้สึกลังเล อึกอัก และหวาดระแวงมากกว่านี้อ่ะ แต่ตอนนี้ยังบรรยายไม่ออก)
เขายิ้มอีกครั้ง คราวนี้ใช้สายตาด้วย และยิ้มที่หวานจนแทบหยดนั้นก็เหมือนจะส่งข้อความมาถามผมว่า ต่อให้โดนแล้วถึงตาย ก็ยังอยากลองอยู่หรือเปล่า แล้วระหว่างที่ผมกำลังเบลอ ๆ สมองหมุนเพราะตกใจที่หลุดปากอะไรบ้า ๆ ออกไป เขาก็ยื่นมือขาว ๆ ข้างนั้นออกมาข้างหน้า ตามแบบแผนการทักทายด้วยมารยาทธรรมดาสามัญ
สัญชาติญาณป้องกันตัวของผมพยายามต่อต้านสิ่งที่หัวใจเรียกร้องสุดชีวิต ไม่นะ ห้ามจับ อันตราย! หยุด อย่ายื่นมือออกไป… มันถึงตายเชียวนะเฟ้ย
แต่กว่าสมองของผมจะคิดมาถึงประโยคสุดท้ายมันก็สายไปเสียแล้ว ผมยื่นมือออกไปจับกับคนตรงหน้าด้วยสภาพใจลอยเหมือนกำลังละเมอ ระหว่างที่กำลังจินตนาการล่วงหน้าไปไกลแล้วว่าผมจะถูก sting อันแสนเจ็บปวดอย่างไร เขาก็ทำในสิ่งที่เหนือความคาดหมายยิ่งกว่านั้น
ผมเห็นมือเนียนสวยของเขายกขึ้นทั้ง ๆ ที่ยังไม่ปล่อยมือของผม จนกระทั่งหลังมือข้างนั้นลอยขึ้นไปจรดกับริมฝีปากนุ่มของเขา
พระเจ้า! ผมรู้สึกเหมือนถูกจู่โจมครั้งใหญ่จนพลังชีวิตลดลงไป 300 จุด
*****************************************
จบละ ฝันแบบนี้จริง ๆ และในฝันกระแสความคิดคำนึงของเราก็แล่นไปประมาณนี้จริง ๆ ยังไม่ได้ต่อเติมอะไรเลย
แบบว่า ฝันโคตรมาโซฯเลยฟ่ะ ไรเนี่ย อยู่ดี ๆ ไม่ว่าดีเสือกอยากลองลิ้ม “สวยสังหาร” ฮ่า ๆ ๆ ชีกอไม่คิดชีวิตเลยจริง ๆ
แต่ก็กำลังคิดอยู่ว่า จะให้มันทักทายและแนะนำตัวกันเฉย ๆ จะดีมั้ย…. อยากยืดเวลามาโซออกไปให้มากกว่านี้อ่ะ เกริ๊กกกกซ์
- To be Continued ….. Later, Later On -