Hey….
What should I do when I hate myself for who I am….
When I feel guilty for what I am….
and When I regret for how I am….
Is it a sin to blame myself for being me?
Is it a crime to change myself….just to fit my beloved one’s fantasy?
No, this ain’t a song, nor a poem, but a piece of thought in my heart.
A suffocating thought that’s struggling to get out, longing to be heard.
No, not just “someone,” but “the one”, and that is you.
You, and you only, that I wish to acknowledge myself.
You, and you only, that I wish to accept me, as being me.
In the past, yes, just in the past, I thought I would never change myself for anyone.
Because I was satisfied with what I was.
I liked what I did.
I hated to take order, or be forced to do something.
I had freedom….to do whatever my heart told me to do.
But now, everything has changed.
When I have a relation chaining my heart….to somebody,
I started wanting to keep that chain.
Although I trust you….that whatever you had said to and told me,
was your real feeling…
Never had you just flirted or lied,
or told a line without meaning, but the truth from your heart.
Still, I am not confident enough
to tell you to accept me as who I am.
Therefore, I’m trying hard to change myself.
No, I’m not forcing myself to do it, for I know to lose you is even more unbearable.
When I can pick only one choice, you might be glad to know that I chose you.
Well, if you don’t like what I like, though I may not be able to stop liking it,
I am ready to “give up” doing that thing.
Like I told you, I could give up anything to chase you.
But do you know? To do so needs a really strong will.
It needs unexplainable lots of courage.
What I like, what I am interested in, each thing is a little, detailed part.
They may seems so small and so meaningless,
But those little things are what were composed to be “me”.
To give up some of those things…
Is to cut what is “being me”, one by one.
To throw those things away, is to push me into the stage of helplessness….mentally.
I will become weak….
Desperate….
Discouraged….
I would no longer be able to stand on my own anymore.
The more I peel off myself, the weaker I will become.
Are you sure you can substitute for what I lack of,
Can you be my savior,
Are you ready to be my courage,
You….can accept the weak me, can’t you?
If you’re sure you can take that responsibility,
If you’re sure I won’t be too hard a burden and nuisance for you,
Command me,
to peel off whatever you want me to peel, just tell me frankly.
I am always ready.
If you’re confident enough to take care of me, then I am confident enough to change “myself”
เปล่า นี่ไม่ใช่เพลง ไม่ใช่บทกวี แต่มันคือเศษเสี้ยวหนึ่งของความในใจ
ความในใจที่อัดอั้น อยากระบายให้ใครสักคนได้รับรู้
ไม่สิ ไม่ใช่แค่ “ใครสักคน” แต่เป็น “คนคนนั้น” .และ “คนคนนั้น” ของฉันก็คือ เธอ
เธอเท่านั้นที่ฉันอยากให้รับรู้ ถึงตัวตนของฉัน
เธอเท่านั้นที่ฉันอยากให้ยอมรับฉัน….ในแบบที่ฉันเป็น
เมื่อก่อน …. ใช่สิ เมื่อก่อนฉันคิดว่า ฉันจะไม่มีวันเปลี่ยนตัวเองเพื่อใคร
เพราะฉันพอใจในสิ่งที่ฉันเป็น
ฉันชอบในสิ่งที่ฉันทำ
ฉันเกลียดการถูกสั่ง ถูกบังคับ
ฉันมีอิสรภาพเป็นของฉันที่จะทำในสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง
แต่บัดนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไป
เมื่อมีพันธะทางใจกับใครสักคน
ฉันก็เริ่มอยากจะรักษาสิ่งพันธนาการนั้นไว้
ถึงแม้ฉันจะเชื่อใจเธอ ว่าสิ่งต่างๆที่เธอพร่ำรำพันนั้น
คือความจริงใจของเธอ ไม่แสแสร้ง กลิ้งกลอก หลอกลวง
ไม่ได้สักแต่พูดไปเรื่อย แต่คือความจริงในใจ
แต่ฉันก็ยังขาดความมั่นใจ
ฉันไม่กล้าที่จะบอกเธอ ให้เธอยอมรับฉันในสิ่งที่ฉันเป็น
ฉันจึงพยายามเหลือเกินที่จะเปลี่ยนตัวเอง
ไม่ ฉันไม่ได้ฝืนใจ เพราะการเสียเธอไปนั้นมันเจ็บในหัวใจยิ่งกว่า
เมื่อเลือกได้เพียงหนึ่ง….เธอคงยินดีที่ได้รู้ว่า ฉันเลือกเธอ
เมื่อเธอไม่ชอบในสิ่งที่ฉันชอบ ฉันคงไม่อาจเลิกชอบสิ่งนั้นได้
แต่ฉันก็พร้อมจะ”สละ” สิ่งนั้นที่ฉันเคยทำ
อย่างที่เคยบอก ฉันละทิ้งได้ทุกสิ่ง เพื่อไล่ตามเธอ
แต่เธอรู้ไหม การทำเช่นนั้นต้องอาศัยความตั้งใจอันแรงกล้า
ต้องใช้กำลังใจมากมายสุดจะบรรยายได้
สิ่งที่ฉันชอบ สิ่งที่ฉันสนใจ แต่ละสิ่ง มันคือลิ่งปลีกย่อยเล็กๆน้อยๆ
ดูๆไปอาจยิบย่อยจนไม่มีความหมาย
แต่สิ่งเล็กๆเหล่านั้นแหละ ที่ประกอบกันขึ้นมาเป็น “ตัวฉัน”
การที่จะละทิ้งอะไรไปสักอย่าง
ก็เท่ากับบั่นทอนความเป็น “ตัวฉัน” ลงไปทีละน้อย
การทิ้งสิ่งเหล่านั้น เท่ากับผลักดันฉัน ให้เข้าสู่สภาวะไร้ที่พึ่งพิง….ทางใจ
ฉันจะอ่อนแอ….
ไร้ที่พึ่ง….
ไร้ซึ่งกำลังใจ….
และไม่อาจยืนด้วยตัวเองได้อีกต่อไป
ยิ่งปอกเปลือกทิ้งไปมากเท่าไร ฉันก็ยิ่งอ่อนแอมากขึ้นเท่านั้น
เธอมั่นใจหรือเปล่า ว่าจะสามารถทดแทนส่วนนั้นที่ฉันขาดได้
เธอจะเป็นที่พึ่งของฉันได้ไหม
เธอพร้อมจะเป็นกำลังใจให้ฉันรึเปล่า
เธอ….จะยอมรับตัวตนอันอ่อนแอของฉันได้ไหมเล่า
หากเธอมั่นใจ ว่าเธอจะรับภาระนั้นได้
หากเธอมั่นใจ ว่าฉันจะไม่เป็นตัวถ่วงที่น่ารำคาญของเธอ
ก็สั่งมาเถอะ
จะให้ฉันปอกอะไรทิ้งไปก็ได้ ขอแค่บอกมาตรงๆ
ฉันพร้อมเสมอ
เมื่อเธอมั่นใจว่าดูแลฉันได้ ฉันก็มั่นใจพอที่จะเปลี่ยน”ตัวฉัน”
จำไม่ได้ว่าเขียนไว้เมื่อไหร่ แต่วันที่ที่อัพเข้าโฮสต์ angelfire มันประมาณนี้แหละ 24 มิ.ย. 2003
ก็….เขียนเพ้อเจ้ิอเรื่อยเปื่อยอ่ะนะ
